- مقدمه 1
- تنبلی، آفت زندگی انسان 3
- تنبلی چیست؟ 4
- نشانه های تنبلی 5
- 1. توجیه کردن کارهای خود 5
- 3. بی ارزش دانستن کارها 6
- 2. از دست دادن تحمّل 6
- شروع تنبلی 6
- علل تنبلی و اهمال کاری 7
- دلایل ادامه اهمال کاری و تنبلی 8
- روانشناسی تنبلی 9
- ابعاد تنبلی (فردی و اجتماعی) 10
- ویژگی های فرد تنبل 11
- اشاره 11
- 2. پایین بودن سطح تحمل(سرخوردگی) 12
- 1. احساس خودکم بینی 12
- 3. خشم و عصبانیت 13
- راه های جلوگیری از تنبلی 14
- تنبلی و ارتباط آن با هدف خلقت 21
- تنبلی و عدم شناخت خود 22
- تنبلی و ارتباط آن با بی نظمی و عدم برنامه ریزی 23
- نداشتن عزم و اراده، عاملِ تنبلی 23
- ضعف ایمان و تنبلی 24
- تنبلی و ارتباط آن با پرخوری و پرخوابی 25
- تنبلی و دنیاطلبی 26
- تنبلی، عامل فقر و بدیختی 27
- تنبلی، عامل شقاوت دنیا و آخرت 28
- تنبلی و ضایع کردن حقوق خود و دیگران 29
- تنبلی، عامل بی تحرّکی(ورزش نکردن) 30
- تنبلی و انتظارکشیدن 31
- تنبلی و ارتباط آن با ژنتیک (وراثت) 33
- تنبلی ایرانیان بالاتر از متوسط جهانی 34
- تالاسمی خفیف در تنبلی مؤثر است 35
- تنبلی اجتماعی 35
- تنبلی اجتماعی، محصول زندگی شهری 37
- ویژگی اقتصاد دولتی، تنبلی است 38
- تنبلی از دیدگاه قرآن و روایات اهل بیت علیهم السلام 39
- راز و رمز موفقیت انسان های فعّال و پرکار 41
- نکته های ناب درباره دوری از تنبلی و کسالت 42
معلمان و والدین خود احساس دشمنی می کند و به جای اینکه از دست خود عصبانی باشد، همه تقصیرها را به گردن دیگران می اندازد.انسان پرتلاش اگر هم در کاری دچار مشکل شود و یا شکست بخورد، هیچ گاه ناامید و عصبانی نمی گردد و دیگران را نیز مقصر نمی داند. او از آن رو که خود را مسئول تمام کارهایش می داند، دوباره با اراده ای قوی و همتی عالی به تلاش خود ادامه می دهد تا به هدفش برسد. بر پایه بررسی آماری که در این خصوص به عمل آمده، علت عمده تنبلی در افراد، پرتوقعی و پایین بودن سطح تحمل آنهاست که به خصومت و تنفر از اشخاص می انجامد.
از سوی دیگر، دلایل عصبانیت، کم ظرفیتی و احساساتی بودن جامعه جوان ماست و همین عامل تنبلی است که افراد می خواهند با شتاب و بدون هیچ برنامه قبلی کارهای عقب افتاده خود را به سامان رسانند که این خود بر روی اعصاب و روان انسان تأثیر منفی بسیار دارد.
راه های جلوگیری از تنبلی
1- به خود پاداش دهید:
بزرگ ترین عامل انگیزه بخش در جهان، شور و هیجان و رضایت از کاری است که انجام می دهید. اگر احساس کنید پاداش تلاش خود را می گیرید، برای کار بیشتر انگیزه می یابید، ولی اگر کاری که می کنید چندان سودمند نباشد، زندگی تان کسل کننده و بی نشاط می شود و به تدریج از فعالیت های خود دست می کشید و در آخر نیز دچار سرخوردگی و شکست روحی می شوید.
افراد موفّق به خاطر کاری که می کنند، به خود امتیاز و پاداش می دهند و به همین دلیل شور و هیجان و نشاط دارند؛ درست برخلاف کسانی که در زندگی به دلایل مختلف از جمله تنبلی دچار شکست و حقارت شده و خود را فراموش کرده اند، بی آنکه از زندگی خود لذت برند. بنابراین می توان با امتیازدادن و تشویق خود گامی مؤثّر در جهت جلوگیری از این عادت زشت اخلاقی برداشت.