سستی و تنبلی آفت پیشرفت صفحه 22

ناملایمت هایی که مانع رسیدن ماست، دوری کنیم. حتی با نگاه کردن به طبیعت و دیگر مخلوقات خداوند می توان آموخت که آنها نیز از این معضل به دور بوده و یا کمتر دچار آن اند.

معمولاً انسان ها از کارهای سخت و دشوار گریزان اند. به همین دلیل، ابتدا باید طرز تفکر و تلقّی خود را درباره کارهای دشوار تغییر دهیم و با قاطعیّت به خود بگوییم: «اگر بخواهیم، می توانیم این شرایط را تغییر دهیم». تغییر این نگرش، گام مهمی در جهت رفع تنبلی و رسیدن به هدف است.

همچنین منفی نگری و عدم شناخت خود(خودشناسی)، و اینکه توانایی ها و استعدادهای درونی خود را دست کم بگیریم، عاملی دیگر بروز تنبلی است.

از سویی دیگر، تنبلی خود نوعی گناه و معصیت است. از این رو با انجام به موقع کارها می توان رستگار شد و به زندگی سعادتمندتری رسید. تنبلی، نوعی خودفریبی و فریب شیطان و افکار و القائات اوست؛ چرا که با به کاربردن کلمات اگر، به محض اینکه، وقتی که، زمانی که و .... خود را اسیر هوی و هوس ها و افکار شیطانی کرده و از انجام کار به موقع می گریزیم.

تنبلی یک نوع بازی احمقانه است؛ زیرا بازنده اصلی خود ما هستیم و انسان های عاقل و صاحب فهم و درک هرگز دچار معضل تنبلی و سستی نمی شوند و انسان های موفق کسانی هستند که با تلاش و کار شبانه روزی و استفاده بهینه از تمام لحظات زندگی شان استعدادهای درونی و خدادادی خود را شکوفا می کنند و ما نیز با دست کشیدن از بازیهای بیهوده و صداقت داشتن با خود می توانیم در مسیر انسان های موفق و سعادتمند قدم بگذاریم.

تنبلی و عدم شناخت خود

ریشه تنبلی در وجود انسان ها به طرز تفکر و جهان بینی آنها بازمی گردد؛ یعنی اعتقاد داشتن به نیرویی غیبی و مافوق طبیعی در جهان خلقت که همان خداست و اینکه تمام موجودات عالم برای ادامه حیات خود مشغول فعالیت و تلاش اند. از این رو انسان با کسب معرفت و اصلاح بینش خود و اینکه جهان کنونی را