سستی و تنبلی آفت پیشرفت صفحه 26

نماز کسل شده و هیچ لذتی از آن نمی بریم و در این میان پرخوابی نیز موجب تنبلی می گردد. اگر شما بیشتر از حد معمول در طول روز استراحت کنید، اعضای بدنتان سنگین شده و دوباره به استراحت رغبت می یابید. بدین ترتیب با عادت به خواب، دچار تنبلی شده و از انجام کارهای روزمره بازمی مانیم. مهم تر اینکه پرخوابی آن چنان در روح و جان شما اثر منفی می گذارد که دیگر به عبادت اشتیاقی نخواهید داشت که این خود زیانی افزون است.

روانشناسان و پزشکان با تحقیق و مطالعه دریافته اند که پرخوری و پرخوابی تأثیر بسیار زیانباری بر جسم و روح انسان می گذارد؛ آن گونه که می توان ریشه تمام بیماری ها را این دو عامل دانست، چنان که امامان بزرگوار ما نیز بدان اشاره داشته اند.

تنبلی و دنیاطلبی

عامل دیگر تنبلی از منظر قرآن و روایات ثروت و دنیاطلبی است. بسیاری از خانواده ها درباره کودکانشان دچار اشتباه فاحشی می شوند و آنان را در رفاه و آسایش زیاد قرار می دهند که این خود موجب تنبلی آنها می گردد. برخورداری از ثروت و امکانات مادی سبب می شود انسان از کارهای دشوار بگریزد؛ به ویژه آنکه اگر ارتباط تنگاتنگی با جان و مال داشته باشد و او را در سختی جانکاهی قرار دهد. گرفتار محبت دنیاشدن نیز موجب می گردد که شخص حاضر نشود به کارهای سختی پردازد و از جان و مال خود نیز مایه بگذارد.

از منظر قرآن، کسانی که به دین اسلام ایمان کامل نداشته و یا منافق اند، در نمازگزاردن و جهاد در راه خداوند و امور دشوار تنبلی می کنند. قرآن به مؤمنان و منافقان و دیگرانی که در حوزه دین تنبلی می کنند، هشدار می دهد که این گونه رفتارها دیر یا زود موجب حسرت و ندامت می شود، بی آن که راه گریزی داشته باشند. و زود هنگام آن، این خواهد بود که دشمنان بر ایشان پیروز شده و یا از بهره های مادی و معنوی، دستورها و عمل به آموزه های قرآنی بی بهره مانده و در آخرت دچار خشم و عذاب الهی می گردند.(1)