سستی و تنبلی آفت پیشرفت صفحه 27

بنابراین لازم است با به کاربستن تعالیم قرآن و اهل بیتو با کار و تلاش و دوری گزیدن از تنبلی، مورد لطف و رضایت پروردگار قرار گیریم.

تنبلی، عامل فقر و بدیختی

همان گونه که کار و تلاش عامل اصلی دارایی و ثروت در دنیا و آخرت است، تنبلی نیز سبب فقر و نداری در همه حوزه هاست. بی تردید کسی که راه تنبلی و تکاسل را در پیش گرفته، جز فقر چیزی را درو نمی کند و در خرمنگاه خویش جز حسرت، گرد نمی آورد. حضرت علی(علیه السلام) در این باره می فرمایند: «إِنَّ الْأَشْیَاءَ لَمَّا ازْدَوَجَتْ ازْدَوَجَ الْکَسَلُ وَ الْعَجْزُ فَنُتِجَا بَیْنَهُمَا الْفَقْر؛ هنگامی که موجودات جفت شدند، تنبلی با ناتوانی نیز جفت و زوج گشتند که فرزند آنها فقر است».(1) اگر کسی به جایی رسید و چیزی از کمالات دنیا و آخرت را بدست آورد تنها از راه تلاش و مجاهدت و ترک تنبلی و راحت جویی بوده است.

در روایت است که یکی از اصحاب رسول اکرم(صلی الله علیه و آله) زندگی اش بسیار سخت شده و به فقر گرفتار شده بود. همسرش به او گفت: ای کاش به حضور پیامبر می رفتی و از او چیزی می خواستی. آن شخص نزد پیامبر رفت، ولی هنوز سخنی بر زبان نرانده بود که حضرت فرمود: «هر کسی از ما چیزی بخواهد، به او می دهیم، ولی اگر بی نیازی جوید، خداوند او را بی نیاز سازد. صحابی با خود گفت: مقصود از این سخن، جز من کسی نیست. پس بدون آنکه درخواستی کند به خانه اش بازگشت و سخن پیامبر را به همسرش گفت. زن گفت: پیامبر نیز بشری مثل ماست. نزد او برو و وضعیت خود را بیان کن. صحابی دوباره به سوی پیامبر رفت و هنوز سخنی نگفته بود که آن حضرت دوباره همان جمله را تکرار کرد. صحابی بازگشت و سخن پیامبر را نقل کرد، ولی زن دوباره او را وادار کرد تا نزد آن حضرت برود و درخواست خود را بگوید. اما چون بار سوم بازگشت، بی آنکه سخنی بگوید، همان سخن را از پیامبر شنید. صحابی تصمیم گرفت دست از بیکاری و تنبلی بشوید و کاری انجام دهد. از این رو به نزد همسایه رفت و تیشه ای را امانت