سستی و تنبلی آفت پیشرفت صفحه 9

4. با احساس ملال و خستگی، کسی یا چیزی را موجب اندوه خود می دانید و سرزنش می کنید تا خود را بی تقصیر جلوه دهید.

5. با انتظار بهترشدن اوضاع می توانید بنشینید و دنیا را به خاطر اندوه خود سرزنش کنید، اما اوضاع هیچگاه به نفع شما تغییر نمی کند. این یک شیوه مرسوم برای اجتناب از کارکردن است.

6. با دوری گزیدن از فعالیت هایی که مخاطره آمیز است، برای همیشه از احتمال شکست دوری می کنید.

7. آرزو می کنید که خواسته هایتان خود به خود برآورده شود.

8. ابراز همدردی دیگران و دلسوزی شخص خودتان را جلب می کنید تا به خاطر احساس اضطراب شما که ناشی از انجام ندادن کارهایی است که نتواسته اید بکنید، همواره دلسوزتان باشند.

9. با اجتناب از کار می توانید از موفقیت فرار کنید. در نتیجه از احساس شایستگی و پذیرش مسئولیت هایی که موفقیت به همراه دارد نیز دوری خواهید کرد.(1)

روانشناسی تنبلی

خواجه عبداله انصاری می گوید: « شما همانی می شوید که به آن فکر می کنید». از نظر روانشناسی، اهمال کاری یا تنبلی، یعنی کاری که تصمیم گرفته ایم انجام دهیم، به آینده محول کنیم. به طور کلی دفع الوقت بودن و به تعویق انداختن کار رفتاری ناپسند است که پیامدهای ناخوشایندی دارد. هرگز نمی توان از تأخیر در انجام کارها به تصور بهتر ارائه کردن آنها دفاع کرد و گفت که می خواهم آن را بهتر از این انجام بدهم. اهمال کاری به هر شکلی که باشد، رفتاری نکوهیده است که به تدریج در وجود انسان به صورت عادت در می آید، از این رو باید با آن مبارزه کرد؛ چرا که پیامدهای تأخیر در انجام کار و تنبلی کردن برای خود شخص رنج آور است و احساسی که از این تاخیر در او ایجاد می شود، موجب شرمساری و بیزاری از خویشتن نیز می گردد. از نظر آماری، این عادت نزد بیشتر مردم شایع است و بسیار نادرند کسانی که دچار این بیماری نباشد. عادت به تعویق انداختن کار در انسان نظیر بسیاری از عادت های دیگر همچون