- مقدمه 1
- مواقف کریمه 2
- محیط امن و امان 9
- اشاره 9
- 1. هزینه سفر 12
- 2. نیت 16
- 3. توبه واقعی 18
- 4. وصیت 21
- 5. سخاوت 22
- 6. رهایی از هر قید و بند 24
- 7. خوشرفتاری با همراهان 26
- 8. شیوه برخورد با زائران مختلف 29
- 9. جدّی بودن برای رفتن به سفر 31
- 10. یاری به افراد کمتوان 33
- 11. گرامی داشتن دیگران و اکرام به آنان 35
- 12. نصیحت و خیرخواهی نسبت به همسفران 37
- 13. پرهیز از عبوسی و ترشرویی 39
- 14. انتقادپذیری 41
- 15. کوشش برای یافتن دوستان جدید 43
- 16. انس با دیگران 44
- 18. بهرهگیری از یافتههای اهل خرد 47
- 17. استفاده از تجارب دیگران 47
- 19. دوری از فرومایگان 49
- 20. مشورت با دیگران 51
- 21. گفتوگوهای سازنده 53
- 22. پندپذیری 57
- 24. ... در پریشان حالی و درماندگی! 59
- 23. الگوی عملی شدن برای دیگران 59
- 25. پرهیز از احترام بیمورد 61
- 26. رعایت حقوق متعارف 62
- 27. تماس با بستگان نزدیک 64
- 28. رعایت مسائل اخلاقی 65
- 29. گریز از مواضع تهمت 68
- 30. احترام به نظر صاحب نظران 70
- 31. عیادت از بیمار 71
- 32. پرهیز از هدردادن وقت 72
- 34. شرکت در جلسات 74
- 33. تشییع جنازه 74
- 35. گذشت از لغزش دیگران 75
- 36. قبول عذرِ عذرخواهان 76
- 37. رعایت امور لازم 78
- 38. کنترل زبان از گفتار ناروا و بیهوده 81
- 39. حفظ چشم از نگاهبه نامحرمان 83
- 40. شکر و سپاس 85
و دستور میدهد که مسلمانان در حجّ مستحبی شرکت کنند و اگر توان مالی دارند، به نیازمندان هم کمک نمایند.
شخصی به امام صادق گفت: فدایت شوم! من همه ساله حجّ مستحبی انجام میدهم. امسال اهالی محل میگویند: نیازمند و فقیر زیاد داریم، امسال هزینه حجّ خود را صرف فقرا و مستمندان کن. شما در این زمینه چه میفرمایید؟
حضرت فرمود: مقداری از پول حج را به آنان بده و ساکتشان کن.
آن شخص گفت: نمیتوانم.
فرمود: از مخارج سالیانه خویش مقداری به آنان بپرداز و به حج برو.
آن شخص گفت: برایم مقدور نیست.
سپس حضرت به بازگو کردن ثواب حج برای آن شخص پرداخت.
شاید منظور امام از بیان ثواب حج، این بوده باشد که «گوش به حرف مردم نباید بدهی، به حج برو». (1) اسحاق بن عمار میگوید:
مانع حج رفتن کسی شدم و پس از آن به حضور امام صادق(ع) شرفیاب شدم و گفتم:
1- آفاق کعبه، ص 29؛ به نقل از من لایحضره الفقیه.