ادب و آداب زائر صفحه 50

از نشانه‌های افراد فرومایه است؛ اهل‌بیت: مردم را از دوستی، معاشرت و نشست و برخاست با فرومایگان نهی کرده‌اند.

امیرمؤمنان(ع) می‌فرماید:

«احْذَرُوا السَّفِلَةَ فَإِنَّ السَّفِلَةَ مَنْ لَا یَخَافُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ وَ فِیهِمْ قَتَلَةُ الْأَنْبِیَاءِ وَ فِیهِمْ أَعْدَاؤُنَا»؛ (1)

«از مردم فرومایه بپرهیزید و از معاشرت با آنان دوری کنید؛ زیرا فرومایه از خدا بیم ندارد. قاتلان پیامبران و دشمنان ما از این گروه‌اند».

شیخ صدوق، این شخصیت بزرگ و روایت‌شناس، در کتاب پرقیمت من لایحضره الفقیه می‌نویسد:

درباره معنای فرومایه، اخبار گوناگونی آمده است:

در بعضی از روایات، فرومایه به کسی اطلاق شده که طنبور (2) می‌نوازد؛ در برخی دیگر، آمده که فرومایه کسی است که اگر به او خوبی کنی، خوشحال نمی‌شود و اگر بدی کنی، ناراحت نمی‌گردد، و نیز به کسی اطلاق شده که به ناحق و بدون شایستگی، ادعای امامت و پیشوایی کند. و در روایتی از امام صادق(ع) به کسی گفته شده که شراب می‌نوشد ... همه اینها، اوصاف شخص فرومایه است، و هرکس یکی یا همه آنها را داشته باشد، باید از رفاقت و همنشینی با او دوری گزید.