ادب و آداب زائر صفحه 58

واقعی کشانید و او را تبدیل به یکی از اولیای خدا کرد.

فضیل عیاض که مردی راهزن، دزد و مجرم بود، با پند و اندرز به مقام والای انسانیت و اوج عرفان عملی رسید.

سدیدالدین حمصی، نخود فروشی از اهل ری بود که در اثر گوش شنوا داشتن در سن پنجاه سالگی به مدرسه علوم اسلامی رفت و تبدیل به عالمی فرهیخته، و فقیهی بزرگ، و نویسنده‌ای توانا گردید.

و بالاخره سکاکی که چاقوسازی بی‌سواد، غریب و ناشناخته بود، به ادیبی بزرگ، و لغت‌شناسی کم‌نظیر تبدیل شد.

«پندپذیری»، کافر را مسلمان، مشرک را مؤمن، بی‌خبر را آگاه، جاهل را عالم، متوقف را متحرک، مجرم را توبه کار و بی‌هنر را هنرمند می‌نماید.

حضرت جواد الائمه(ع) در روایتی بسیار مهم می‌فرماید:

«المُؤْمِنُ یَحْتاجُ إلی تَوْفِیقٍ مِنَ اللهِ، وَواعِظٍ مِن نَفْسِهِ، وَقَبُولٍ مِمَّنْ یَنْصَحُهُ»؛ (1)

«مؤمن به توفیقی از جانب خدا، و پند دهنده‌ای از درونش، و پذیرش پند و نصیحت از کسی که او را پند می‌دهد، نیازمند است».