- مقدمه 1
- مواقف کریمه 2
- محیط امن و امان 9
- اشاره 9
- 1. هزینه سفر 12
- 2. نیت 16
- 3. توبه واقعی 18
- 4. وصیت 21
- 5. سخاوت 22
- 6. رهایی از هر قید و بند 24
- 7. خوشرفتاری با همراهان 26
- 8. شیوه برخورد با زائران مختلف 29
- 9. جدّی بودن برای رفتن به سفر 31
- 10. یاری به افراد کمتوان 33
- 11. گرامی داشتن دیگران و اکرام به آنان 35
- 12. نصیحت و خیرخواهی نسبت به همسفران 37
- 13. پرهیز از عبوسی و ترشرویی 39
- 14. انتقادپذیری 41
- 15. کوشش برای یافتن دوستان جدید 43
- 16. انس با دیگران 44
- 18. بهرهگیری از یافتههای اهل خرد 47
- 17. استفاده از تجارب دیگران 47
- 19. دوری از فرومایگان 49
- 20. مشورت با دیگران 51
- 21. گفتوگوهای سازنده 53
- 22. پندپذیری 57
- 24. ... در پریشان حالی و درماندگی! 59
- 23. الگوی عملی شدن برای دیگران 59
- 25. پرهیز از احترام بیمورد 61
- 26. رعایت حقوق متعارف 62
- 27. تماس با بستگان نزدیک 64
- 28. رعایت مسائل اخلاقی 65
- 29. گریز از مواضع تهمت 68
- 30. احترام به نظر صاحب نظران 70
- 31. عیادت از بیمار 71
- 32. پرهیز از هدردادن وقت 72
- 34. شرکت در جلسات 74
- 33. تشییع جنازه 74
- 35. گذشت از لغزش دیگران 75
- 36. قبول عذرِ عذرخواهان 76
- 37. رعایت امور لازم 78
- 38. کنترل زبان از گفتار ناروا و بیهوده 81
- 39. حفظ چشم از نگاهبه نامحرمان 83
- 40. شکر و سپاس 85
«گناهی از تجاوز و قطع رحم سزاوارتر نیست که خدا نسبت به عقوبتش در دنیا شتاب کند، علاوه بر عذابی که در آخرت ذخیره میشود».
بنابراین با توجه به اهمیت روایات فراوانی که درباره صله رحم آمده، خوب است انسان- چه در شهر و دیار خود و چه در سفر معنوی حج- به این مهم بپردازد و موجبات رضایت خداوند را بیش از پیش فراهم آورد.
28. رعایت مسائل اخلاقی
بر زائر لازم است که در طول سفر نسبت به همگان، به ویژه نسبت به هماتاقیهایش مسائل عالی اخلاقی را- که هرکدام راهی به سوی رحمت خداست- مراعات کند؛ پارهای از این مسائل عبارتاستاز: اجتناب از گفتوگوها و بحثهای بیهوده، و مسائلی که سودی برای طرفین ندارد، و چه بسا سبب رنجش و دلتنگی و کینه گردد، حفظ حریم طرف، پرهیز از سخنهای زشت و ناروا و ...
رسول گرامیاسلام(ص) میفرماید:
«أَّعْظَمُ النَّاسِ قَدْراً مَنْ تَرَکَ مَا لَا یَعْنِیه»؛ (1)
«با ارزشترین مردم کسی است که هرچیز بیهوده را ترک کند [و هرگز وارد آن نگردد]».
1- امالی، شیخ صدوق، ص 28.