ادب و آداب زائر صفحه 82

ولی جُرْم و گناهش بسیار زیاد و سنگین است.

غیبت، دروغ، تهمت، فحش، تحقیر، بیهوده‌گویی، و ... گناهانی است که زبان مرتکب می‌شود. بر زائر واجب شرعی و اخلاقی است که راه زبان را به روی این گناهان ببندد تا موجب محرومیت از رحمت حق نگردد.

آیات و روایات مربوط به زبان و کنترل آن، به اندازه‌ای زیاد است که در اینجا نمی‌گنجد؛ اما در زیر به چکیده‌ای از آنها اشاره می‌کنیم:

رسول خدا(ص) در روایاتی می‌فرماید:

«لا شَی‌ءٍ أَحَقُّ بِالسِّجْنِ مِنَ اللِّسانِ»؛ (1)

«هیچ چیزی به زندانی شدن سزاوارتر از زبان نیست».

«أَفضَلُ الصَّدَقَةِ حِفْظُ اللِّسانِ»؛ (2)

«برترین صدقه، نگاه‌داشتن زبان [از یاوه‌گویی و گناهان مربوط به آن] است».

یکی از وظایف بسیار مهم انسان، حفظ زبان از افشای راز پنهان و اسرار و زشتی‌های پوشیده دیگران است.

در اهمیت و ارزش رازداری و حفظ زشتی‌های پنهان برادران دینی، به روایت بسیار ارزشمندی از امیرمؤمنان(ع) برمی‌خوریم.