- مقدمه 1
- مواقف کریمه 2
- محیط امن و امان 9
- اشاره 9
- 1. هزینه سفر 12
- 2. نیت 16
- 3. توبه واقعی 18
- 4. وصیت 21
- 5. سخاوت 22
- 6. رهایی از هر قید و بند 24
- 7. خوشرفتاری با همراهان 26
- 8. شیوه برخورد با زائران مختلف 29
- 9. جدّی بودن برای رفتن به سفر 31
- 10. یاری به افراد کمتوان 33
- 11. گرامی داشتن دیگران و اکرام به آنان 35
- 12. نصیحت و خیرخواهی نسبت به همسفران 37
- 13. پرهیز از عبوسی و ترشرویی 39
- 14. انتقادپذیری 41
- 15. کوشش برای یافتن دوستان جدید 43
- 16. انس با دیگران 44
- 18. بهرهگیری از یافتههای اهل خرد 47
- 17. استفاده از تجارب دیگران 47
- 19. دوری از فرومایگان 49
- 20. مشورت با دیگران 51
- 21. گفتوگوهای سازنده 53
- 22. پندپذیری 57
- 24. ... در پریشان حالی و درماندگی! 59
- 23. الگوی عملی شدن برای دیگران 59
- 25. پرهیز از احترام بیمورد 61
- 26. رعایت حقوق متعارف 62
- 27. تماس با بستگان نزدیک 64
- 28. رعایت مسائل اخلاقی 65
- 29. گریز از مواضع تهمت 68
- 30. احترام به نظر صاحب نظران 70
- 31. عیادت از بیمار 71
- 32. پرهیز از هدردادن وقت 72
- 34. شرکت در جلسات 74
- 33. تشییع جنازه 74
- 35. گذشت از لغزش دیگران 75
- 36. قبول عذرِ عذرخواهان 76
- 37. رعایت امور لازم 78
- 38. کنترل زبان از گفتار ناروا و بیهوده 81
- 39. حفظ چشم از نگاهبه نامحرمان 83
- 40. شکر و سپاس 85
و چون به منا آمدی و ریگهای خود را به جمرهها زدی، به ازای هر ریگ پرتاب شده، ده حسنه نوشته میشود و این ثواب در بقیه عمرت همواره ثبت میشود ...
و همین که سر خود را تراشیدی، به تعداد هر مویی حسنهای نوشته میشود و این ثواب را نیز در بقیه عمرت همواره مینویسند ...
و چون قربانی کردی، به ازای هر قطره خونی که از قربانی به زمین میریزد، خداوند حسنهای برایت مینویسد ...
و چون از منا به مکه بازگشتی و طواف زیارت انجام دادی و نزد مقام ابراهیم(ع) دو رکعت نماز طواف به جا آوردی، فرشتهای به شانهات میزند و میگوید:
گناهان گذشتهات آمرزیده شد، پس از حالا تا صد و بیست روز عمل را از سر بگیر!» (1) زائران حرم باید توجه داشته باشند که در احادیث دیگر، پاداشها و ثوابهایی بیان شده که عقل از درک آن عاجز است. در عین حال، این مجموعه احادیث، گوشهای از پاداشعظیم زائران را بیان کردهاند.
محیط امن و امان
اشاره
زائر همواره و در هر لحظه باید توجه داشته باشد که
1- الکتب الاربعة، ج 6، بخش من لایحضره الفقیه، ص 198، حدیث 2128.