اخلاق و آداب در حج و زیارت صفحه 17

آغوش کشیدن و در دامان مهرش جای گرفتن.

در میعادگاه عشق‌

حج وفود، ورود به محضر خداست، میعادی است برای عاشقان کویش و شیفتگان وصلش. ورود به این حریم کبریایی، حضور روحانی می‌طلبد. چه، این قرب، مکانی نیست، بلکه قرب معنوی است. شأنی و عرفانی‌است. واین مستلزم رهایی از خلق و فنای در حق است و تا رسیدن به مقام قرب منزلها و مرحله‌هاست که پیمودن آن، مرکب رهوار می‌طلبد وآن چیزی جزنفس وارسته و تمسک به حبل‌اللَّه و ولای اولیاءاللَّه نیست.

بُعد مسافت اگر چه در ره او نیست تا سر کویش هزار مرحله باشد

نی ز ملک جو نشان و نی ز فلک پوی راه به سویش نفوس کامله باشد (1)

و این سفر تصویری است از سفر آخرت و پوشیدن احرام رمز لباس آخرت و میقات رستاخیر خلق و نمودی از محشر است که جز با قلب سلیم بدانسوی نباید رفت؛ یَوْمَ لَایَنْفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ* إِلَّا مَنْ أَتَی اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ (2) در این سیر و سفر روحانی، زائر باید با قلب و قالب و جان و تن و اطمینان نفس به بلدِ امنِ ایمان در آید و با این سرمایه بزرگ و ره توشه روحی پر معنا درون خویش را غنا بخشد و از تقوا و خشیت و بیم و امید