اخلاق و آداب در حج و زیارت صفحه 29

و خود نیز پس از بازگشت بتواند هزینه زندگی‌اش را طبق شأنش تأمین کند.

وصیت‌

یکی از سنت‌های حسنه که از دیرباز در میان مؤمنان مرسوم بوده وصیت‌کردن است. در فقه نیز بابی است به عنوان «وصایا» که فروع فقهی و احکام مسأله را به بحث نهاده است. درباره وصیت به هنگام عزیمت به سفر نیز سفارش شده و امام صادق علیه السلام می‌فرماید:

«مَنْ رَکِبَ راحِلَة فلیوص» (1)

؛ «کسی که بر مرکب سفر می‌نشیند باید وصیت کند». بنابراین بسیار پسندیده است که زائر قبل از عزیمت وصیت‌نامه‌ای تنظیم کند و حقوق واجب شرعی و دیون و محاسبات مردمی را که فعلا پرداخت آن مقدور نیست در آن بنویسد و اعمال خیری را که می‌خواهد دیگران پس از وی انجام دهند و تصرفات دیگر را یادآور شود و به امینی بسپارد.

درباره وصیت، کلامی است از علی علیه السلام که نقل آن در اینجا بی‌مناسبت نیست. آن حضرت می‌فرماید:

«یَابْنَ آدَم! کُنْ وَصِیّ نفسک فی مالک وَاعْمَل فِیهِ ماتؤثر أن یُعمل مِنْ بَعْدِک» (2)

؛ «ای فرزندآدم! تو خود وصی خود در دارایی‌ات باش و عمل‌کن آنچه را دوست داری پس ازتو درآن عمل‌شود».

این سخن تأکید می‌ورزد که ثروت‌اندوزی نکن و برای دیگران نگذار