اخلاق و آداب در حج و زیارت صفحه 66

سفر و وقایع آن امانت است و در حفظ امانت باید کوشید. بنابراین، اگر زائر به هنگام معاشرت با همراهان، از آنها ضعفی دید و نامطلوبی مشاهده کرد، باید در سفر بگذارد و برود و آن را بازگو نکند که این خلاف مروت است.

امام صادق علیه السلام می‌فرماید:

«لیس مِنَ المروة أن یحدث الرجل بما یلقی مِنْ خیرٍ أو شرٍّ» (1)؛

«دور از جوانمردی است که شخص آنچه از نیک و بد می‌بیند بازگو کند.»

کمک به همسفران‌

همسفران همانند اعضای یک خانواده‌اند، باید در همه حال و در رنج و راحت با هم باشند. به یکدیگر یاری رسانند. خدمت کردن به دیگران را که در روایاتِ سفر حج بسیار تأکید شده، دون شأن خود ندانند، که سیره اولیای خدا چنین بوده است و علاوه بر آنکه یک فضیلت اخلاقی است، ارزش و پاداش عمل را افزون می‌سازد. پیامبر خدا صلی الله علیه و آله می‌فرماید:

«من أعان مؤمناً مسافراً فرج‌اللَّه کربه و اجاره فی الدنیا والأخرة من الغمّ والهمّ و نفس کربه العظیم یوم یعض الناس بأنفاسهم» (2)

«کسی که مسافر با ایمانی را یاری رساند، خداوند گرفتاریش را برطرف سازد و در دنیا و آخرت او را در پناه خود گیرد و از غم و اندوه گرانبار