اخلاق و آداب در حج و زیارت صفحه 77

افْضَل» (1)

؛ «خداوند به چیزی بهتر و برتر از پیاده‌روی، بندگی نشده است.»

ابان بن تغلب می‌گوید: در سفر حج، امام صادق علیه السلام را همراهی می‌کردم، همینکه آن حضرت به حرم رسید، از مرکب فرود آمده و غسل کرد و نعلین خود را به دست گرفت و برهنه پا وارد حرم شد. من نیز مانند آن حضرت عمل کردم. امام فرمود:

«ای ابان! هرکس ازروی تواضع برای خداوند بزرگ، همانند من عمل کند، خداوند صدهزارگناه از او محوکند وصدهزار حسنه برای وی بنویسد و صدهزار درجه در بهشت قرار دهد و صدهزار حاجت برآورد»؛

(یا ابانْ مَنْ صَنَعَ مثل ما رأیتنی صنعت تواضعاً للَّه‌عزّوجلّ، محی عَنْه مأة ألف سیئة و کتب له مأة ألف حسنة و بُنِیَ له مأة ألف درجة و قضی عنه مأة ألف حاجة) (2)

در این باب روایات دیگری نیز هست که به موجب، آن در پاره‌ای موارد سواره بودن افضل است و این بستگی به وضعیت زمان و محیط و حال فرد و فقر و غنا و قدرت یا ضعف زائر دارد. (3) و نیز امام صادق علیه السلام با اشاره به فلسفه سعی صفا و مروه، سعی را محبوبترین مکان نامید؛ چرا که جباران در آنجا به ذلّت می‌افتند، بویژه هنگام هروله که همه ساز و برگ‌ها از بدن فرو می‌ریزد (4) بنابر این حج‌گزار باید در این سفر معنوی، به اولیای خدا تأسّی جوید.

1- محجة البیضاء، ج 2، ص 192، از تهذیب.
2- تهذیب، ج 5، ص 97
3- من لایحضره الفقیه، ج 2، ص 127
4- نک: محجة البیضاء، ج 2، ص 192