آیین اخلاق در قرآن صفحه 426

نیست: «وَ الَّذِینَ یُحَاجُّونَ فِی اللَّهِ مِنْ بَعْدِ ما اسْتُجِیبَ لَهُ حُجَّتُهُمْ داحِضَةٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ عَلَیْهِمْ غَضَبٌ.» «1»

بلکه غضب و لعن الهی شامل حال مرتدّان می‌شود: «کَیْفَ یَهْدِی اللَّهُ قَوْماً کَفَرُوا بَعْدَ إِیمانِهِمْ وَ شَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَ جاءَهُمُ الْبَیِّناتُ وَ اللَّهُ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمِینَ أُولئِکَ جَزاؤُهُمْ أَنَّ عَلَیْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَ الْمَلائِکَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِینَ.» «2»، و نیز شامل حال عموم کافران می‌گردد: «لَعَنَهُمُ اللَّهُ بِکُفْرِهِمْ.»* «3»، و نیز مجازاتی برای قاتلان است: «وَ مَنْ یَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِیها وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَیْهِ وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظِیماً.» «4». و کسانی که پیمان الهی را شکستند: «وَ الَّذِینَ یَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِیثاقِهِ وَ یَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ یُوصَلَ وَ یُفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ أُولئِکَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ.» «5»، و کسانی که آبروی زنان شوهردار را با نسبت ناروا هدف می‌گیرند: «إِنَّ الَّذِینَ یَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِیمٌ.» «6»، و فراریان از جنگ در روز مقابله با انبوه دشمن: «وَ مَنْ یُوَلِّهِمْ یَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلَّا مُتَحَرِّفاً لِقِتالٍ أَوْ مُتَحَیِّزاً إِلی فِئَةٍ فَقَدْ باءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَ مَأْواهُ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصِیرُ.» «7»، و مدّعیان ایمان که به حقوق جامعه خودشان تجاوز می‌کنند، تا این‌که دوستانی در میان کافران برای خودشان پیدا کنند، بدون این

__________________________________________________
(1)- شوری (42) آیه 16 (- یک الف): آنها که درباره خداوند یکتا به محاجه برمی‌خیزند، بعد از این‌که دعوت او از سوی مردم پذیرفته شد، دلیل آنها نزد پروردگارشان باطل و بیهوده است و خشم و غضب پروردگار بر آنهاست.
(2)- آل عمران (3) آیه 86، 87، نحل/ 106 (- یک الف و یک ب): چگونه خداوند جمعیّتی را هدایت می‌کند که بعد از ایمان و گواهی به حقّانیت رسول و آمدن نشانه‌های روشن برای آنها کافران شدند و خدا جمعیّت ستمکاران را هدایت نمی‌کند، آنها کیفرشان این است که لعن خداوند و فرشتگان و همه مردم بر آنهاست.
(3)- بقره (2) آیه 88، 89، 90، 159، 161، آل عمران/ 162، نساء/ 52، مائده/ 80، احزاب/ 57، 61، 64، غافر/ 52، محمّد/ 23، فتح/ 6 (- یک الف و 13 ب): خداوند آنها را به خاطر کفرشان لعنت کرده است.
(4)- نساء (4) آیه 93 (- یک ب): و هرکسی فرد باایمانی را از روی عمد به قتل برساند، مجازات او دوزخ است که برای همیشه در آن می‌ماند و خداوند بر او غضب می‌کند و از رحمتش او را دور می‌سازد و عذاب عظیمی برای او آماده ساخته است.
(5)- رعد (13) آیه 25 (- یک الف): و آنها که عهد الهی را بعد از محکم کردن می‌شکنند، و پیوندهایی را که خدا فرمان به برقراری آنها داده، قطع می‌کنند و در روی زمین افساد می‌نمایند، لعنت و مجازات سرای دیگر از آن آنهاست.
(6)- نور (24) آیه 23 (- یک ب): کسانی که زنان پاکدامن و بی‌خبر (از هرگونه آلودگی) و مؤمن را به نسبت‌های ناروا متّهم می‌سازند، در دنیا و آخرت از رحمت الهی به‌دورند و عذاب بزرگی برای آنهاست.
(7)- انفال (8) آیه 16 (- یک ب): هرکس که به هنگام مبارزه با دشمن پشت به آنها کند (مگر در صورتی که هدف آماده شدن و حمله مجدّد باشد)، چنین کسی گرفتار غضب خدا خواهد شد، جایگاه آنها دوزخ و چه بد جایگاهی است!