آیین اخلاق در قرآن صفحه 747

«وَ اتْلُ عَلَیْهِمْ نَبَأَ إِبْراهِیمَ إِذْ قالَ لِأَبِیهِ وَ قَوْمِهِ ما تَعْبُدُونَ قالُوا نَعْبُدُ أَصْناماً فَنَظَلُّ لَها عاکِفِینَ قالَ هَلْ یَسْمَعُونَکُمْ إِذْ تَدْعُونَ أَوْ یَنْفَعُونَکُمْ أَوْ یَضُرُّونَ قالُوا بَلْ وَجَدْنا آباءَنا کَذلِکَ یَفْعَلُونَ قالَ أَ فَرَأَیْتُمْ ما کُنْتُمْ تَعْبُدُونَ أَنْتُمْ وَ آباؤُکُمُ الْأَقْدَمُونَ فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِی إِلَّا رَبَّ الْعالَمِینَ الَّذِی خَلَقَنِی فَهُوَ یَهْدِینِ وَ الَّذِی هُوَ یُطْعِمُنِی وَ یَسْقِینِ وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفِینِ وَ الَّذِی یُمِیتُنِی ثُمَّ یُحْیِینِ وَ الَّذِی أَطْمَعُ أَنْ یَغْفِرَ لِی خَطِیئَتِی یَوْمَ الدِّینِ رَبِّ هَبْ لِی حُکْماً وَ أَلْحِقْنِی بِالصَّالِحِینَ وَ اجْعَلْ لِی لِسانَ صِدْقٍ فِی الْآخِرِینَ وَ اجْعَلْنِی مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِیمِ وَ اغْفِرْ لِأَبِی إِنَّهُ کانَ مِنَ الضَّالِّینَ وَ لا تُخْزِنِی یَوْمَ یُبْعَثُونَ یَوْمَ لا یَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ إِلَّا مَنْ أَتَی اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ» «1»

«و خبر ابراهیم را بر ایشان بخوان، هنگامی که به پدر و قومش گفت: شما چه چیز را می‌پرستید، گفتند: ما بت‌هایی را می‌پرستیم و همواره ملازم عبادت آنهاییم، گفت: آیا آنها سخن شما را می‌شنوند، هنگامی که آنها را می‌خوانید؟ یا این‌که آنها سودی به شما می‌رسانند یا زیانی می‌بخشند؟ گفتند: (این چیزها مطرح نیست)، مهم آن است که ما نیاکان خود را یافتیم که چنین می‌کنند! گفت: آیا این چیزی را که شما پیوسته عبادت می‌کردید، مشاهده نمودید، هم شما و هم پدران پیشین شما، همه آنها دشمن منند، مگر پروردگار عالمیان؛ او کسی است که مرا آفرید، سپس هم او مرا هدایت می‌کند، و او کسی است که مرا غذا می‌دهد و سیراب می‌کند و هنگامی که بیمار شوم، اوست که مرا شفا می‌دهد. و او کسی است که مرا می‌میراند و زنده می‌کند و او کسی است که طمع دارم گناهم را در روز جزا بیامرزد. (نخستین تقاضایی که از پیشگاه خدا می‌کند، این است:) پروردگارا! به من علم و دانش و حق‌بینی مرحمت فرما و مرا به صالحان ملحق کن! خداوندا برای من در میان امّت‌های آینده لسان صدق و ذکر خیر قرار ده! خداوندا مرا از وارثان بهشت پر نعمت قرار ده! پدرم (- عمویم) را بیامرز که او از گمراهان بود! مرا در روزی که (مردم) برانگیخته می‌شوند، رسوا مکن! روزی که هیچ مال و فرزندانی سود نمی‌دهد، مگر کسی که به حضور خدا بیاید، درحالی‌که قلب سالم از هر شرک و کفر و آلودگی داشته باشد.»

«وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِینَ غَیْرَ بَعِیدٍ هذا ما تُوعَدُونَ لِکُلِّ أَوَّابٍ حَفِیظٍ مَنْ خَشِیَ الرَّحْمنَ بِالْغَیْبِ وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنِیبٍ» «2»

__________________________________________________
(1)- شعرا (26) آیه‌های 69- 89.
(2)- ق (50) آیه 33- 31.