ملکوت اخلاق: گلگشتی در جلوه‌های رفتاری و گفتاری پیامبر اعظم صلی‌الله علیه و آله صفحه 111

شکر خدا را به جا آورد و فرمود: سرکه خوب خورشی است. (1) 322

29 خشوع

رسول اللَّه صلی الله علیه و آله با اینکه از مقام و قرب والایی نزد خداوند برخوردار بود و اشرف مخلوقات به شمار می‌آمد، بیش از دیگران نسبت به مقام ربوبی، از خویش خشیت نشان می‌داد:

کانَ النَّبِی صلی الله علیه و آله اذا خَطَبَ وَ ذَکَرَ السَّاعَةَ رَفَعَ صَوْتَهُ وَ احْمَرَتْ وَجَناتُهُ کَانَّهُ مُنْذِرُ جَیْشٍ. (2) 323

وقتی خبر از قیامت می‌داد، صدای خود را بلند می‌کرد و صورتش گلگون می‌شد، همانند اینکه از هجوم یک لشکر مهاجم خطرناک خبر می‌داد.

آن بزرگوار از خوف الهی آن قدر گریه می‌کرد که غش به او دست می‌داد:

«کانَ یَبْکِی حَتّی یُغْشی عَلَیْهِ.» (3) 324 از سوی دیگر، ایشان آن قدر از خوف خدا اشک می‌ریخت که مصلای او تر می‌شد: «وَ کانَ یَبْکِی حَتَّی تَبَتَّلَ مُصَلّاهُ خَشْیَةً عَزَّوَجَلْ». (4) 325

با اینکه ایشان از مقام عصمت برخوردار بود، همواره از خداوند می‌خواست که نظر لطفش را لحظه‌ای از او برنگیرد:

لا تَکِلْنِی الَی نَفْسِی طَرْفَةَ عَیْنٍ ابَداً. (5) 326

(6) 327

1- . سفینة البحار، ج 1، ص 425.
2- . محجة البیضاء، ج 8، ص 251.
3- . بحارالانوار، ج 10، ص 40.
4- . همان، ص 45.
5- . همان، ج 14، ص 384.
6- سید حسین اسحاقی، ملکوت اخلاق (گلگشتی در جلوه ای رفتاری و گفتاری پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله)، 1جلد، نشر مشعر - تهران، چاپ: 2، 1385.