ملکوت اخلاق: گلگشتی در جلوه‌های رفتاری و گفتاری پیامبر اعظم صلی‌الله علیه و آله صفحه 146

کلام زیبای دیگری می‌فرماید: «بنده به اوج ایمان نمی‌رسد، جز آنکه زبان خویش را نگه دارد». (1) 420 سکوتش به درازا می‌کشید و بی‌ضرورت لب به سخن نمی‌گشود.

خاموشی‌اش به خاطر خودخواهی نبود. نکو گفتن را بهتر از سکوت و خاموشی را بهتر از بد گفتن می‌دانست. (2) 421 همچنین می‌فرمود:

خاموشی، خردمندی است و خاموشی‌گزینان اندکند. (3) 422 خداوند بنده‌ای را بیامرزد که سخن نیکو گوید و بهره‌ای برد یا خاموش ماند و سلامت ماند. (4) 423

خاموشی او بسیار بود و جز به وقت نیاز سخن نمی‌گفت. سخن زشت از او شنیده نشد. هنگام خشم و خشنودی، جز حق بر زبان جاری نمی‌کرد. از کسی که سخن ناروا می‌گفت، روی می‌گردانید. (5) 424

44 دوراندیشی

سیره و منطق عملی آن حضرت بر تفکر و تدبر استوار شده بود:

1- . مستدرک الوسائل، ج 9، ص 30.
2- . مستدرک حاکم، ج 3، ص 344.
3- . کنزالعمال، ج 3، ص 350.
4- . علل الشرایع، ج 2، ص 606.
5- . محجة البیضاء، ج 4، ص 133.