ملکوت اخلاق: گلگشتی در جلوه‌های رفتاری و گفتاری پیامبر اعظم صلی‌الله علیه و آله صفحه 167

5. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله پس از بازگشت از حجة الوداع، بیمار شد. با این حال، میان مردم ظاهر می‌شد. روزی ایشان در حالی که دستاری به سر بسته بود و از سمت راست به علی علیه السلام و از سمت چپ به فضل تکیه داده بود، به مسجد آمد و بالای منبر نشست. رسول الله صلی الله علیه و آله نخست زبان به حمد و ثنای الهی گشود و پس از آن فرمود:

ای مردم! نزدیک است که از میان شما بروم. به هر کس که وعده‌ای داده‌ام و وفا نکرده‌ام، بیاید و یادآوری کند تا به آن عمل کنم و هر کس از من طلبی دارد، مرا آگاه سازد. مردی از میان جمیعیت برخاست و گفت: ای پیامبر خدا! من ازدواج کرده‌ام. به من وعده داده بودی که یک صد و بیست درهم به من بدهی. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به فضل اشاره کرد که این وجه را بپردازد و از منبر پایین آمد. (1) 480

54 گریستن بر فراق خویشاوندان

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بسیار رقیق القلب و عطوف ومهربان بود. در سال ششم هجرت وقتی از ابواء (محلی بین مکه ومدینه) می‌گذشت، قبر مادر خود را زیارت و بازسازی کرد و کنار قبر او غمگنانه گریست. (2) 481 وقتی پیامبر پس از نبرد احد، بالای سر شهیدان حاضر شد، با دیدن پیکر جناب حمزة بن عبدالمطلب که پس از شهادت، هند (مادر معاویه بن ابی‌سفیان)، آن را مثله کرده بود، دردمندانه گریست. (3) 482

1- مناقب آل ابی طالب، ج 1، ص 201.
2- فروع کافی، ج 1، ص 301.
3- طبقات الکبری، ج 1، ص 116.