ملکوت اخلاق: گلگشتی در جلوه‌های رفتاری و گفتاری پیامبر اعظم صلی‌الله علیه و آله صفحه 193

به کنیزم ستم کردی. پس از نیکی‌های مردمی گیرند و به اندازه حق زن بدو می‌دهند. اگر مرد نیکی نداشته باشد، فرمان می‌رسد او را به خاطر شکستن پیمان، در دوزخ افکنید. (1) 548 کسی که زنی بگیرد و در اندیشه‌اش، قصد پرداخت مهریه نداشته باشد، هنگام مرگ بسان زناکاران می‌میرد. (2) 549

از سوی دیگر، خطاب به افرادی که با سخت‌گیری، زنان را به چشم‌پوشی از مهریه وادار می‌کنند، می‌فرماید:

کسی که به زنی زیان رساند تا بدان‌جا که زن بگوید: مهرم حلال، جانم آزاد، پروردگار برای آن مرد، به مجازاتی کمتر از آتش دوزخ راضی نخواهد شد. (3) 550

البته در مکتب رسول اسلام، فزونی مهریه مورد نظر نبود، بلکه به تناسب شأن و توانایی مردان، مهریه برای زنان در نظر می‌گرفت.

در روایتی آمده است: محمدبن مسلم از امام محمد باقر علیه السلام نقل کرده است که زنی خدمت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله شرف‌یاب شد و عرضه داشت: یا رسول اللَّه! مرا به ازدواج کسی در آورید. پیامبر روی به اصحاب کرد و فرمود: چه کسی آماده است با این زن ازدواج کند؟ مردی برخاست و آمادگی خود را اعلام کرد.

پیامبر پرسید: مهریه او را چه قرار می‌دهی؟ عرضه داشت: چیزی ندارم.

پیامبر نپذیرفت. آن زن بار دوم خواسته‌اش را تکرار کرد. پیامبر نیز فرمایش خود را تکرار کرد، ولی هیچ کس جز همان مرد اعلام آمادگی نکرد. این کار سه بار تکرار شد تا پیامبر از آن مرد پرسید: آیا چیزی از قرآن آموخته‌ای؟ عرضه داشت:

آری. پیامبر فرمود: من این زن را به ازدواج تو درآوردم، مشروط بر اینکه آنچه را از قرآن آموخته‌ای، به عنوان مهریه به او بیاموزی و آن مرد پذیرفت.

1- . بحارالانوار، ج 73، ص 333.
2- . جامع الصغیر، ج 1، ص 455.
3- . بحارالانوار، ج 76، ص 365.