ملکوت اخلاق: گلگشتی در جلوه‌های رفتاری و گفتاری پیامبر اعظم صلی‌الله علیه و آله صفحه 45

حضرت امام زین العابدین علیه السلام فرموده است:

جدّ من، رسول خدا صلی الله علیه و آله با آنکه خداوند، گذشته و آینده او را بخشوده و آمرزیده بود، کوشش و بندگی خدا را رها نمی‌کرد تا آنجا که ساق و قدمش (از کثرت عبادت) ورم کرد. پدر و مادرم فدای او، برخی به او گفتند: آیا این گونه عمل می‌کنی، در حالی که خدا گناه گذشته و آینده‌ات را آمرزیده است؟ فرمود: آیا بنده شاکر و سپاس‌گزار نباشم. (1) 130

امام صادق علیه السلام فرمود:

پیامبر هر روز هفتاد مرتبه «استغفرالله» و هفتاد مرتبه «اتوب الی الله» می‌فرمود.

(هفتاد مرتبه از خدا طلب آمرزش و هفتاد مرتبه به سوی خدا توبه می‌کرد). (2) 131

این نشانه راه و رسم بندگی و توجه کامل و پیوسته به معبود است.

حضرت امام باقر علیه السلام از قول عایشه می‌فرماید:

عایشه به رسول خدا صلی الله علیه و آله عرض کرد: چرا خود را (در عبادت) به رنج و مشقت می‌اندازی، در حالی که خداوند، گناه گذشته و آینده تو را آمرزیده است. پیامبر فرمود: ای عایشه، آیا بنده‌ای سپاس‌گزار نباشم؟ (3) 132

در روایتی دیگر عطاء بن زیاد می‌گوید: «روزی به عایشه گفتم عجیب‌ترین چیزی که از پیامبر دیدی، چه بود؟ عایشه گفت: همه کارهای پیامبر عجیب است، ولی از همه عجیب‌تر اینکه شبی از شب‌ها پیامبر در خانه من بود. اندکی استراحت کرد. هنوز آرام نگرفته بود که برخاست و وضو گرفت و به نماز ایستاد و آن‌قدر در حال نماز گریه کرد که جلو لباسش از اشک چشمش تر شد. پس

1- شیخ طوسی، امالی، صص 47 و 48.
2- اصول کافی، ج 2، ص 504.
3- اشاره به آیه «لِیَغْفِرَ اللَّهُ لَکَ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِکَ وَ ما تَأَخَّرَ.» (فتح: 2)