ملکوت اخلاق: گلگشتی در جلوه‌های رفتاری و گفتاری پیامبر اعظم صلی‌الله علیه و آله صفحه 47

امام موسی کاظم علیه السلام به نقل از پیامبر فرمود:

وقتی موسی بن عمران با خدای خود راز و نیاز می‌کرد، می‌گفت: «یا رَبِّ أَبَعیدٌ انْتَ مِنّی فَانَادِیکَ امْ قَریبٌ فَانَاجِیکَ؛ پروردگارا! آیا تو از من دوری تا ندا کنم تو را یا نزدیکی تا با تو آهسته راز و نیاز کنم؟» به حضرت موسی علیه السلام وحی شد: ای موسی! من هم‌نشین کسی هستم که مرا یاد کند. موسی عرض کرد: پروردگارا! من در حالی هستم که تو را بزرگ‌تر از آن می‌شمارم تا یادت کنم. خداوند فرمود: ای موسی! در هر حال مرا یاد کن. (1) 136

8 قرآن خواندن

شب‌ها، تا سوره‌های حدید، حشر، صف، جمعه و تغابن را نمی‌خواند، نمی‌خفت. (2) 137 جابر گفته است: «شب تا سوره‌های تبارک و الم تنزیل را نمی‌خواند، نمی‌خوابید». (3) 138 رسول گرامی، سوره اعلی را دوست می‌داشت. (4) 139 هنگام خواندن قرآن، صدایش را می‌کشید (5) 140 و با آوایی زیبا قرآن می‌خواند (6) 141 و می‌فرمود:

هر چیز آرایه‌ای دارد و زینت قرآن، آوای خوش است (7) 142 و نغمه زیبا بر زیبایی قرآن می‌افزاید. (8) 143

همچنین آورده‌اند پیامبر نمی‌خوابید، مگر آنکه مسبّحات را تلاوت می‌کرد و می‌فرمود: «در این سوره‌ها آیه‌ای هست که از هزار آیه بالاتر است.»

1- منهج الصادقین، ج 4، ص 115.
2- سنن النبی، ص 341.
3- همان.
4- همان، ص 342.
5- همان، ص 346.
6- سیدنا محمد، ص 55.
7- صحیح مسلم، ج 6، ص 111.
8- بحارالانوار، ج 76، ص 255.