ملکوت اخلاق: گلگشتی در جلوه‌های رفتاری و گفتاری پیامبر اعظم صلی‌الله علیه و آله صفحه 58

زیرا ما رکوع را عیب می‌دانیم. پیامبر فرمود:

لَاخَیْرَ فی دینٍ لَیْسَ فیه رُکوعٌ و لا سُجُودٌ.

دینی که در آن رکوع و سجده نباشد، خیری در آن نیست.

بعضی از مفسران می‌گویند آیه 48 سوره مرسلات در رد پیشنهاد آنها نازل شده است:

وَ اذَا قِیلَ لَهُمُ ارْکَعُوا لا یَرْکَعُونَ. (1) 175

و چون به آنان گویند رکوع کنید، رکوع نکنند.

12 روزه

سه روز در ماه روزه می‌گرفت. اولین و آخرین پنج شنبه هر ماه و چهارشنبه نیمه هر ماه. (2) 176 تمامی ماه شعبان را روزه می‌گرفت. با حلوا افطار می‌کرد و اگر حلوا نبود، روزه‌اش را با آب ولرم می‌گشود و می‌فرمود:

این کار سبب می‌شود که کبد و معده، پاکیزه، دهان خوش‌بو و لثه‌ها محکم شوند و سر درد برطرف شود ... دعای روزه‌دار به هنگام افطار پذیرفته شده است. (3) 177

بر این باور بود که روزه، تنها لب بستن از خوردن و آشامیدن نیست، بلکه دست، پا، چشم، گوش و زبان روزه‌دار نیز باید روزه بدارد؛ چنان‌که فرمود: «چه بسیار کسان که از روزه خویش جز گرسنگی و تشنگی سودی نمی‌برند». (4) 178

1- مجمع البیان، ج 10، ص 419.
2- اقبال الاعمال، ج 1، ص 69.
3- مکارم الاخلاق، ج 1، ص 69.
4- مسند الشهاب، ج 2، ص 309.