ملکوت اخلاق: گلگشتی در جلوه‌های رفتاری و گفتاری پیامبر اعظم صلی‌الله علیه و آله صفحه 62

این ویژگی بندگان حقیقی خداست که سبک‌بار و بی‌پیرایه و فروتن هستند:

وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذینَ یَمْشُونَ عَلَی اْلأَرْضِ هَوْنًا. (فرقان: 63)

و بندگان خدای رحمان، آنان هستند که بر روی زمین سبک‌بال و فروتنانه روند.

ابن عباس می‌گوید:

کانَ رَسُولُ اللَّه صلی الله علیه و آله اذَا مَشِیَ مَشْیاً یُعْرَفُ انَّهُ لَیْسَ بِمَشْیِ عاجِزٍ وَ لا بِکَسْلانِ. (1) 190

چنان با نشاط راه می‌رفت که به نظر ناتوان و کسل نمی‌رسید.

آن‌چنان بی‌تکلف بود که وقتی وارد مجلسی می‌شد، در نزدیک‌ترین جا به محل ورود خود می‌نشست: «کانَ رَسُولُ اللَّه صلی الله علیه و آله اذَا دَخَلَ مَنْزِلًا قَعَدَ فِی ادْنَی الْمَجْلِسِ حِینَ یَدْخُلُ.» (2) 191 همچنین کراهت داشت کسی برای وی به پا خیزد و مردم نیز از این جهت پیش پای آن حضرت بلند نمی‌شدند. (3) 192 ابو امامه نقل می‌کند: «روزی پیامبر در حالی که به عصا تکیه داده بود، بر ما گذشت و ما به احترام او از جا برخاستیم، به ما گفت: آن سان که ایرانیان برای بزرگ داشتن یکدیگر در پیش پای هم برمی‌خیزند، برنخیزید.» (4) 193 همین بی‌پیرایگی او سبب شده بود همه شیفته او شوند. مردمش، او را سخت دوست می‌داشتند و به او عشق می‌ورزیدند. (5) 194 ایشان می‌فرمود:

مرا بالاتر از آنچه هستم، قرار مدهید و آن سان که نصارا درباره مسیح سخن گفتند، درباره من سخن مگویید. همانا خداوند پیش از آنکه مرا رسول گیرد، بنده گرفته است. (6) 195

در سیره حضرت آمده است که رسول اللَّه صلی الله علیه و آله احترام دیگران را برای خود نمی‌پسندید:

انَّهُ کانَ یَکْرَهُ أنْ یُقامَ لَهُ فَکَانُوا اذَا قَدَمَ لایَقُومُونَ لِعِلْمِهِمْ کِراهَةَ ذَلِکَ فَاذِا قامَ قامُوا مَعَهُ حَتَّی یَدْخُلَ مَنْزِلَهُ. (7) 196

1- . مکارم الاخلاق، ص 22.
2- . کافی، ج 2، ص 662.
3- . مکارم الاخلاق، ص 16.
4- . الشفاء بتعریف حقوق المصطفی، ج 1، ص 168.
5- . مکارم الاخلاق، ص 16.
6- . الکامل فی اللغة و الادب، ج 1، ص 203.
7- . مستدرک الوسائل، ج 2، ص 113.