مبارزه با فقر و فساد در سیره نبوی صفحه 63

خاموش شده و پرچم های گمراهی، برافراشته بود. پستی و سیه روزی به بشر هجوم آورده و چهره زشت خود را نمایان ساخته بود. این فساد و تیره روزی، چیزی جز فتنه و آشوب به بار نمی آورد. هراس، دل های مردمان را فراگرفته بود و پناهگاهی جز شمشیر خون آشام نمی دیدند. (1)

فسادهایی که در آن دوران پرآشوب در سرزمین حجاز رواج یافته بود، بیش از آن است که در این گفتار بتوان به شرح آنها پرداخت. شرک و بت پرستی، قتل و خون ریزی، سرقت، فحشا، شراب خواری، قماربازی، دروغ گویی، ربا و کم فروشی و گران فروشی، سحر و جادو و خرافات، بی حرمتی به زنان و کودکان، بی عدالتی و ستم به زیردستان، رشوه خواری و انواع معامله های حرام، قضاوت های ناعادلانه و تعصب های قومی و قبیله گرایی، بخشی از فسادهای رایج در آن زمان است.

الف) بت پرستی

مهم ترین فساد رایج در زمان بعثت، شرک و بت پرستی بود. بت پرستی در میان اعراب چنان رواج یافته بود که نه تنها هر قبیله ای برای خود بتی داشت، بلکه در هر خانه ای بتی نصب شده بود که اهل خانه در برابر آن تعظیم می کردند و از آن حاجت می خواستند. در تاریخ آمده است هنگامی که رسول خدا(ص) مکه را فتح کرد، در اطراف خانه خدا 360 بت نصب شده بود که حضرت همه آنها را در هم شکست. (2)

این خدایان دروغین، در میان اعراب از ارزش و قداست بسیاری برخوردار بودند، به گونه ای که مشرکان در سال های نخستین بعثت، مخالفت چندانی با رسول خدا(ص) نداشتند، ولی هنگامی که شنیدند آن