ملکوت اخلاق: گلگشتی در جلوه های رفتاری و گفتاری پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله صفحه 162

سافِرُوا فَاِنَّکم اِنْ لَمْ تَغْنَموا مالاً أفَدْتُمْ عَقلاً.(1)

مسافرت کنید! چه اگر در سفر نفع مالی عایدتان نشود، از فواید عقلی آن بهره مند می شوید.

در حقیقت، بهره گیری از امکانات طبیعی و هم نوایی با طبیعت همیشه سرشار از زیبایی، روح و روان آدمی را شاداب می سازد و در پی سلامت روح، جسم آدمی نیز با طراوت می شود. رسول خدا صلی الله علیه و آله می فرماید: «سافِروا تَصِحّوا؛(2) سفر کنید تا سلامت باشید».

از سوی دیگر، اهداف سفر کردن چنین ترسیم شده است. سزاوار نیست انسان به سفر برود، مگر برای سه چیز: یا برای تجارت، تحصیل درآمد و اصلاح معاش؛ یا برای دست یابی به کمال معنوی و تعالی روح و یا برای تفریح و تفرج و جلب لذت های مباح.(3)

البته اسلام در آموزه های خود بر جماعت و روح جمعی، تأکید ویژه ای دارد. در مسافرت نیز به سیر جمعی تمایل نشان می دهد، ولی پیش از همه چیز، به گزینش هم سفر و پذیرش مسئولیت برای پیشبرد کارها توجه می کند. رسول گرامی اسلام می فرماید: «اَلرَّفیقُ ثُمَّ الطَّریق؛ اول رفیق راه، آن گاه سفرکردن».(4)

ایشان همچنین می فرماید:

اذا کانَ ثَلاثَهٌ فی سَفَرٍ، فَلْیُومِّرُوا اَحَدَهُمْ.(5)

1- مکارم الاخلاق، ج 1، ص 513.
2- بحارالانوار، ج 59، ص 267.
3- همان.
4- بحارالانوار، ج 73، ص 221.
5- کنزالعمال، ج 6، ص 717.