ملکوت اخلاق: گلگشتی در جلوه های رفتاری و گفتاری پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله صفحه 193

خردسالان وعده ای دادید، بدان وفا کنید؛ چون آنان شما را روزی دِه خود می پندارند».(1)

عبداللّه بن عامر می گوید: من کودک بودم که حضرت به خانه ما آمد. رفتم که بازی کنم، مادرم صدایم زد و گفت: عبداللّه ، بیا تا چیزی به تو بدهم. پیامبر فرمود: چه می خواهی به او بدهی؟ مادرم گفت: خرما. رسول گرامی فرمود: اگر به او نمی دادی، دروغ گو به شمار می آمدی.(2)

ایشان می فرمود: «فردی که کودک دارد، باید با او کودکی کند.»(3) اصولاً احترام و محبت به کوچک ترها، عامل مهمی در جلوگیری از آشفتگی روحی و عقده ای بارآمدن آنهاست. تجربه نشان داده است کودکانی که در خانه و مدرسه و به طور کلی در محیط زندگی و جامعه مورد بی محبتی قرار می گیرند، روح پاک و لطیفشان جریحه دار می شود. در نتیجه، وقتی بزرگ می شوند، به انسانی بی تحرک و منحرف تبدیل می شوند. آن حضرت می فرمود: «اَکْرِمُوا اَوْلادَکُمْ وَ أَحْسِنُوا آدابَهُمْ؛ فرزندان خود را کرامت کنید و با آداب نیکو با آنها معاشرت کنید».(4)

پیامبر کرامت می فرماید:

اِذَا سَمَّیْتُم الْولَدَ فَأَکْرِمُوهُ وَ أَوْسِعُوا لَهُ فِی الْمَجالِسِ وَ لَا تُقَبِّحوا لَهُ وَجْها.(5)

وقتی نام فرزندتان را می برید، او را گرامی دارید و جای نشستن را برای او

1- همان، ج 101، ص 73.
2- سنن ابی داوود، ج 2، ص 475.
3- کنز العمال، ج 16، ص 457.
4- همان، ص 456
5- جامع الاخبار، ص 124.