مواسات و خیرخواهی داشت.
در هیچ مجلسی نمی نشست و برنمی خاست، مگر به یاد خدا.
در مجالس، جای مخصوصی برای خود انتخاب نمی کرد و از این کار نهی می فرمود.
وقتی به جمعیتی می پیوست، هر جا که خالی بود، می نشست و اصحاب را به این کار دستور می داد.
حق هریک از اهل مجلس را ادا می کرد و کسی احساس نمی کرد که دیگری پیش آن حضرت از او محترم تر است.
با هرکس که می نشست، آن قدر صبر می کرد تا خود آن شخص برخیزد.
مجلس ایشان، مجلس حلم و حیا و صداقت و امانت بود و در آن آوازها بلند نمی شد و حرمت مردم هتک نمی شد. اگر لغزشی سر می زد، جای دیگر گفته نمی شد.
کسی را زیاد مدح نمی کرد و از چیزی که به آن رغبت و میل نداشت، غفلت می ورزید.
از سه چیز پرهیز می کرد: جدال، پر حرفی و گفتن مطالب بی فایده.
نسبت به مردم از سه چیز پرهیز می کرد: هرگز کسی را سرزنش نمی کرد؛ از او عیب نمی گرفت؛ لغزش و عیب های مردم را جست وجو نمی کرد.
سخن نمی گفت، مگر در جایی که امید ثواب در آن داشت.
اگر اهل مجلس از چیزی به خنده می افتادند، وی نیز می خندید و از آنچه تعجب می کردند، تعجب می کرد.
بر بی ادبی شخص غریب در پرسش و گفتار صبر می کرد.
هرگز ثنای کسی را نمی پذیرفت، مگر اینکه ثنایش به عنوان تشکر از آن حضرت باشد.
سخن هیچ کس را نمی برید، مگر آنکه از حد مشروع تجاوز کند. در آن صورت،