آیین برنامه سازی سیر و سلوک در قرآن صفحه 155

فصل پنجم: عرفان در منطق قرآن

اشاره

فصل پنجم: عرفان در منطق قرآن

«رِجَالٌ لاَّ تُلْهِیهِمْ تِجَارَهٌ وَلاَ بَیعٌ عَن ذکرِ اللَّهِ.»(1)

عرفان اسلامی، برگرفته از کتاب و سنت است و قرآن کریم، قرارگاه و سرچشمه اصیل آن به شمار می­رود؛ زیرا «سنت» که اعم از قول، فعل و تقریر معصوم علیه السلام یا سنت عملی و علمی است، تفسیر قرآن و معارف و آموزه­های وحیانی شمرده می­شود. ازاین رو، عرفان قرآنی، منطق و معیارهای خاص خود را دارد که در دیگر عرفان­ها و دیگر منطق­های معنویت­گرایی دیگر به این صورت دیده نمی­شود؛ زیرا کمال و جامعیتی دارد که ویژگی­های ذیل را به خود اختصاص داده است:

الف) تطابق با فطرت یا فطری بودن؛

ب) عقلانی بودن و خردپذیری؛

ج) همه­جانبه و جامع­الابعاد بودن؛

د) اعتدال­پذیری یا معتدل بودن؛

ه ) شریعت­محوری یا مطابقت با شریعت حقّه محمّدیه صلی الله علیه و آله داشتن.

بنابراین، یکی از آیاتی که در آن، منطق کامل و جامع عرفان قرآنی به ظهور رسیده، همین آیه «رِجَالٌ لاَّ تُلْهِیهِمْ تِجَارَهٌ وَلاَ بَیعٌ عَن ذکرِ اللَّهِ»(2) است؛ زیرا عرفان که