آیین برنامه سازی سیر و سلوک در قرآن صفحه 228

شربتی گوارا از عرفان را می­چشد تا هم سیراب شود و هم برای کمالات برتر و مقامات والاتر تشنه­تر گردد: «وَارْتَوی مِنْ عَذْبٍ فُراتٍ سُهِّلَتْ لَهُ مَوارِدَهُ فَشَرِب نَهَلاً و سَلَکَ سَبیلاً جَدَداً»، تا با نوشیدن شراب معرفت الهی، «راه­شناسی» کند و قدرت بر سلوک تا شهود را بیابد.

اصل پنجم: انقطاع از ماسوای الهی و ترک نفس تمنیات نفسانی: «قد خَلَع سرابیل الشّهوات و تخلّی مِنّ الهموم الّا همّاً واحداً انفر دَبِهِ» تا با رها شدن از خود طبیعی و از همه تعلقات بریدن، از هر همّ­ و غمّی بگذرد و تنها هدف یا خدا و لقای رب را منظور کند. پس اراده حق داشته و همه چیز را فدای او و وصال به او می­نماید.

اصل ششم: با توجه به اصل گذشته، از نابینایی و هواپرستی خارج می­شود و خود کلید درهای هدایت شده، قفل­هایی برای درهای هلاکت می­گردد پس از ضلالت و ذلّت خارج شده، تا به هدایت و رشد برسد و هم راه­شناس و هم هدف­شناس و هم نشانه­ای برای دیگران خواهد بود: «فخرج من صِفهالعمی و مشارکه اهل­ااهوی و صار من مفاتیح ابواب الهدی و مغالیق ابواب الرَّدنی».

اصل هفتم: چنین انسان از هوا رهیده و به هدایت رسیده، به سیر و سلوکش برای گردیدن و تحوّل وجودی ادامه می­دهد و مراتب را یکی پس از دیگری در نیل به مقصود پشت سر می­گذارد: «قدابصَرَ طریقه، وسلک سبیله، وعرف منارَه وقطع غِماره واستمسک مِن الْعُری باوثقها ومن الجبال بامنتها»، تا با براهین روشن، راه را بپیماید و به استوار­ترین وسایل نجات چنگ زند و با استحکام و اطمینان به حرکت تکاملی­اش ادامه دهد.

اصل هشتم: انسان بیدارِ از خود رهیده و در حال شدن و گردیدن، به درجه­ای از یقین که مانند نور خورشید است، می­رسد تا همه موجودیت خویش را برای خدا قرار دهد و «من» برای «خدا» شود و خدایی گردد: «فَهُوْ مِنَ الْیَقین عَلی