آیین برنامه سازی سیر و سلوک در قرآن صفحه 229

مِثل ضَوْءالشَّمْسِ، قَدَنَصَبَ نَفْسَه لِلِّه _ سُبحانه _ فی اَرْفَعِ الْاُمُور مِنْ اِصْدار کُلِّ واردٍ عَلَیْه وَ تَصیرِ کُل فرعٍ اِلی اَصْلِهِ».

اصل نهم: انسان برای خدا گردیده و خدایی شده، به چراغ در ظلمات و کشف­کننده تاریکی­ها و شبهات و کلیدی برای گشایش ابهام­ها و برطرف کننده دشواری­ها و راهنمایی در بیابان­ها تبدیل می­شود: «مِصباحُ ظُلُماتٍ، کَشّافُ عَشَواتٍ، مِفْتاحُ مُبْهماتٍ، دفّاعُ مُعْضِلاتٍ، دَلیلُ فَلَواتٍ» و پیشتار و راهنمای کاروان کمال و سالکان کوی حق می­گردد.

اصل دهم: عارف الهی، سخن می­گوید و آن را می­فهماند و سکوت می­کند و سالم می­ماند؛ یعنی سخن و سکوت اولیای الهی، بر اساس منطق درست و معرفت شکل می­گیرد: «یقول فَیفهم و یسْکُتُ فَیسْلَمُ»؛ یعنی سخن حکیمانه و سکوت حکیمانه داشته، زمان و مکان سخن گفتن را می­شناسد و نسنجیده حرف نمی­زند و از هر شَطَحْ­گویی و حرف­های بی­معنا می­پرهیزد.(1)

اصل یازدهم: سالک الی­الله در صیرورت خویش، به مرتبه­ای رسیده که مرتبه «خلوص» است و چون در راه خدا اخلاص ورزیده، که آب حیات روح عارف است، خداوند او را به «مقام مُخْلَصین» می­رساند تا به تدریج عارف معادل این خدا و مظهری برای عمل به شریعت حقّه محمّدیه صلی الله علیه و آله می­گردد، تا نشان دهد عرفان ناب، تنها در دین ناب و شریعت ناب قابل دسترسی است و عارفان، خود الگوهای دین و دین­داری و درک و درد دینی هستند: «قد اخلص لله فاستخلصه، فهو من معادن دینه و اوتاد ارضه به».

اصل دوازدهم: عارف، عدالت­ورز و مجری عدالت الهی است. او ابتدا در «خویشتن» عدالت می­ورزد تا آن را ملکه وجودش کند و سپس عدالت را در