آیین برنامه سازی سیر و سلوک در قرآن صفحه 91

فصل ششم: عبودیت­گرایی

فصل ششم: عبودیت­گرایی

در عرفان قرآنی، «عبودیت» اصالت دارد و سالک هرگز به دنبال کشف و کرامات و خوارق عادات نمی­رود؛ چه اینکه امتیازطلبی و برتری­جویی او با انانیتِ تورّم­یافته و پنهانِ زیرلایه­های عرفان، خطرناک است و چنین عرفانی، «حجاب اکبر» است. این عرفان، «عرفان منفی» و آلوده به «شرک» است که انسان بیدارِ قرآنی دور آن را خط می­کشد و خویش را در ورطه ضلالت و زلّت و ذلّت چنین عرفانی قرار نمی­دهد. ازاین­رو، «وجه الله»، رضوان­الله و «لقاءالله»، جهت­های اصلی عرفان قرآنی، آن هم از رهگذر «عبدالله شدن» است که انسانِ عبدالله، صبغهالله می­یابد و با رنگ و رایحه الهی به سیر و سلوکش ادامه می­دهد و با عبد شدن، دلش را نورانی می­کند و به شهود جمال و جلال الهی می­نشیند و خود، به تدریج، مَظْهر اسمای مِهْر و قهر الهی می­گردد. به تعبیر علامه جعفری:

اساسی­ترین شرط وصول به مقصد اعلا در سیر و سلوک عرفانی، این است که در هیچ لحظه­ای از لحظات این حرکت بزرگ _ که به­طور یقینی عالی ترین و پرمعنا­ترین حرکت انسانی در عالم هستی است _ احساس هیچ گونه امتیاز و وصول و برتری ننماید. آفت مُهْلِک حرکت عرفانی، همین است و بس.(1)