ثواب الاعمال و عقاب الاعمال صفحه 486

بی رغبتی نشان دادند، و دیگران بهمان حدّ که با من ناآشنا بودند بدنیا رغبت کردند و آن را منتهای آرزوی خویش قرار دادند، و از مخلوقات من کسی دنیا را بزرگ نشمرده که خوشی بیند و چشمش بدان روشن گردد، و نیز کسی آن را پست و حقیر ندانسته جز اینکه از آن بهرمند گشته.

شرح: از این

حدیث شریف استفاده می شود که انسان نباید دنیا و مادیّات را هدف نهائی خود قرار دهد، و خود را بدنیا بفروشد و آن را مقصود اصلی بداند که اگر چنین شود هرگز بآرزوی خویش نخواهد رسید، و چنانچه دنیا را برای رسیدن بسعادت واقعی قرار دهد و آن را مقدّمه بداند نه مقصود، کمال استفاده و انتفاع را از آن خواهد برد، پس مال دنیا خود سعادت نیست بلکه میتوان از آن در راه سعادت و رستگاری استفاده نمود. و هر کس غیر از این پندارد بی گمان در اشتباه خواهد بود.

کیفر آنکه تعصّب خشک و بیجا ورزد

(1) 1- درست بن أبی منصور «1» گوید: امام صادق علیه السّلام روایت کرد که جدّم رسول خدا صلّی اللَّه علیه و اله و سلّم فرموده اند: کسی که تعصّب ورزد یا برای او تعصّب بخرج دهند و

(1) «درست» بر وزن «نخست» این مرد از اهل واسط است و از اصحاب امام صادق و حضرت موسی بن جعفر علیهما السّلام است، و علماء رجال برای اینکه وی واقفی مذهب است او را ضعیف شمرده اند.