ثواب الاعمال و عقاب الاعمال صفحه 544

إله أهل العراق» این بت مردم عراق است، پاره ای گفتند خوبست یکی از جانب خود بفرستید تا از وی سؤالاتی کند، جوانی برخاست و نزد آن حضرت آمد و گفت ای عمّ! بزرگترین گناهان کبیره کدامست؟ فرمود: نوشیدن خمر، این جوان بازگشت و بآنها خبر داد، ویرا گفتند: باز گرد و همین سؤال را تکرار کن، و اصرار کردند تا بازگشت و همان سؤال را تجدید کرد، حضرت فرمود: آخر ای برادر زاده مگر تو را نگفتم شرب خمر است، زیرا شرابخواریست که صاحبش را در زنا، و دزدی، و قتل نفس- که خدا آن را حرام کرده مگر در موارد حقّ- و شرک بخدا می افکند، کارهائی که شراب میکند بر

هر گناهی برتری میجوید همچنان که درختش بر هر درختی از حیث بلندی و درازی برتری میگیرد.

(1) 16- عمرکی گوید: بحضرت رضا علیه السّلام عرضکردم: راستی ابن داذویه روایت کرد که شما فرموده اید «شارب خمر کافر است» این صحیح است؟ فرمود:

راست گفته من این را باو گفتم.

(2) 17- ابو محمّد أنصاری (از ابن سنان) نقل کرده گوید از امام صادق علیه السّلام پرسیدم نبیذی که از پوستهای خرما میسازند آیا خوردنش حرام است؟ «1» فرمود:

(1) فی منقوله فی البحار «الخبثی» و قال العلامه المجلسیّ- رحمه اللَّه-: الخبثی فی بعض النسخ کذلک، و لم أجد له معنی. و فی بعضها الحثی- بالحاء المهمله و الثاء المثلثه- و فی بعضها بالتاء المثناه، و فی القاموس: الحثی- کثری-: قشور التمر، و قال:

الحتیّ- کغنی-: سویق المقل و متاع الزبیل أو عرقه و ثفل التمر و قشوره. انتهی. و لعل المراد به النبیذ المتّخذ من قشور التمر و شبهها. و استظهر بعض الافاضل فی هامش البحار ج 79 من الطبع الحروفی «أنّ الصواب هو الخنثی- بالخاء و النون و الثاء المثلثه یعنی الخمر المسکر بالماء الملین به کما نقل عن الخلیفه الثانی أنه کان یشربه. و فی اللغه خنث یخنث خنثا کان فیه لین و تکسر».