پاداش نیکیها و کیفر گناهان: ترجمه ثواب الاعمال و عقاب الاعمال صفحه 593

ساکنان آن- در خانه ها و مسیر راه- افتاده و مرده بودند، به یاران خود فرمود: اینان به عذاب الهی مرده اند، و اگر به علت دیگری مرده بودند، (جنازه) یک دیگر را به خاک می سپردند. یاران حضرت عیسی علیه السّلام به او گفتند که: دوست داریم داستان این مردم را بدانیم (تا عبرت بگیریم). به آن حضرت (از جانب حق) فرمان رسید که: ای روح خدا! آنان را صدا بزن، حضرت عیسی علیه السّلام ندا کرد و گفت: ای مردم روستایی! یکی از آن میان پاسخ داد: لبّیک یا روح اللَّه (فرمانبردارم ای روح خدا)، حضرت از او پرسید: داستان شما چیست و حال

و روزتان چگونه است؟ عرض کرد: صبح را در عافیت و سلامت بسر بردیم و شب را در هاویه!! حضرت از او پرسید: هاویه چیست؟! جواب داد: دریاهائی از آتش که در آن کوههایی از آتش قرار دارد.

حضرت پرسید: چه چیزی شما را به این روز- که من می بینم- انداخت؟! گفت:

دلبستگی به دنیا و پرستیدن طاغوت زمان، حضرت پرسید: بستگی شما به دنیا چه اندازه بود؟ گفت: به همان اندازه ای که کودک شیر خوار به مادرش علاقمند است، هر گاه (به او) روی کند خوشحال و اگر (از او) روی گرداند، اندوهگین می شود.

حضرت پرسید: تا چه حد از طاغوت زمان فرمانبرداری می کردید؟ پاسخ داد: هر فرمانی که صادر می کرد بدون چون و چرا انجام می دادیم. حضرت پرسید: چه شد که از میان این همه مردم (فقط) تو به ندای من لبّیک گفتی؟ پاسخ داد: زیرا لگامهای آتشین دهانهای آنان را بسته است، و مأمورانی درشت اندام و درشتخوی و سختگیر بر ایشان گمارده شده اند (و توان صحبت و یا حرکت ندارند)، و من در میان آنان زندگی می کردم ولی از ایشان نبودم، هنگامی که عذاب الهی (بر آنان) فرود آمد، مرا