پرتوی از اسرار نماز صفحه 71

خالص و گوارا را از میان غذا و خون پدید می آورد.(287) انسان خالص نیز باید از لابلای آلودگی ها و ناپاکی های محیط، جان خود را سالم نگهدارد و نیّت و عمل خود را از آلایش ریا پاک سازد و روسفید بیرون آید. اینگونه اخلاص

است که ارزشمند و مهم است.

مخلص، خود را در اختیار پروردگار می گذارد و دل را خانه محبّت او می سازد و انگیزه الهی را بر همه اعمال و رفتار خویش حاکم می کند و از این راه به عزّت و سربلندی می رسد.

حضور در نماز

پس از نیّت، آه تصمیم بر انجام عبادت برای خداوند است و بر پایی نماز به قصد تقرّب به پروردگار،

و آمادگی روحی و توجّه آامل به پروردگار، تکبیر « حضور قلب » وارد نماز م یشویم. همراه با

می گوئیم. این توجّه و حضور دل، همچون روح برای نماز است.

اللّه اآبر

خدا برتر و بزرگتر از فکر و خیال ما و برتر از توصیف با قلم و بیان ماست. عظمت او، فراتر از درک و

شناخت تصوّر ماست.

هر چه را اراده آند، در همان لحظه انجام می گیرد. فرمانش مطاع است. پدیده ها و انسان را از

نیستی به وجود آورده، همه را روزی داده، هدایت آرده، بازگشت همه به سوی اوست و جان

وهستی همه جانداران و جمادات، در دست قدرت اوست. اوست آه عزّت می بخشد و ذلیل

می آند، بی نیاز است و همه به او محتاجند. انسان ها را در رحم مادران، تصویرگری می آند، غرائز

هدایتگر را در فطرت آنها به ودیعت می گذارد، بیماری ها را شفا می دهد، ناتوانان را توان می بخشد،

همه چیز مردنی و فانی است مگر ذات او. در قیامت، حساب و آتاب و پاداش و آیفر همه، با

اوست. آنروز معلوم خواهد شد آه همه آاره اوست و دیگران را آاری ساخته نیست و آنانکه به

درگاه غیر او روی آورده اند، باخته و زیان آرده اند...( همه اوصافی آه ذآر شده، برگرفته از آیات قرآن

آریم است )

نمازمان با نام چنین خدای عظیمی شروع می شود.

پس از نیّت، تکبیرهالاحرام م یگوییم ووارد نماز می شویم....

«! اللّه اآبر »