در محضر آیت الله العظمی بهجت صفحه 102

خدایا، تو نزدیکترین کسی هستی که می توان از او چیزی خواست. یعنی خدا قریب و مجیب است. خداوند متعال در قرآن می فرماید:

و اذا سالک عبادی عنی فانی قریب اجیب دعوه الداع اذا دعان (318)

هرگاه بندگان من درباره ی من پرسیدند، [ بگو: ] من نزدیکم و دعای هر کس را که مرا بخواند، اجابت می کنم.

اما دعا باشد، نه لقلقه ی زبان و صورت دعا، و دعای تائب، یعنی این که دعا کردن بعد از عزم بر ترک گناهانی که می کردیم و بنابر انجام آن چه نمی کردیم، زیرا دعای تائب مقبول است، نه دعا برای رفع گرفتاری های موانع سر راه و توفیق انجام کارهای بد گذشته!

وقت دعا، حالت سرافکندگی و غصه و حسرت است. ملاحظه می فرمایید که خداوند متعالی درباره ی حالت کافر در دم مرگ و در روز جزا می فرماید:

و انذرهم یوم الحسره اذا قضی الامر و هم فی غفله و هم لا یؤ منون، و لوتری اذا المجرمون ناکسوا رءوسهم عند ربهم (319)

و آنان را از روز حسرت بیم ده، آن هنگام که فرمان ما اجرا می گردد و آنان در حال غفلت هستند و ایمان نیاورده اند.

ای کاش می دیدی آن هنگام که گناه کاران نزد پروردگارشان سر به زیر افکنده اند!

دعا، تصمیم بر ترک مخالفت و عزم بر ترک گناه است، که:

مالی کلما قلت ˜Ϡصلحت سریرتی و قرب من مجالس التوابین مجلسی، عرضت لی بلیه ازالت قدمی و حالت بینی و بین خدمتک؟! (320)