فرهنگ صفات (اخلاقی) صفحه 246

جوان عرض کرد: یا رسول اللَّه! برایم دعا کنید که خداوند شهادت در رکاب شما را روزی ام کند. آن حضرت برایش دعا کردند. چیزی نگذشت که در جنگی همراه آن جناب بیرون رفت و پس از نه نفر به شهادت مفتخر گردید و او دهمین آن ها بود.»(1)

پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله خطاب به شمعون برای اهل یقین شش نشانه نام برده اند:

«از روی حقیقت به خدا یقین کرده، به او ایمان آورد؛

یقین کند که مرگ حق است و از آن بر حذر باشد؛

یقین کند که بعث و قیامت حق است و از رسوایی آن هراس داشته باشد؛

یقین کند که بهشت حق است و مشتاق آن باشد؛

یقین کند که دوزخ حق است و کوشش وی برای نجات از آن آشکار باشد؛

یقین داشته باشد حساب حق است و خود را محاسبه نماید.»(2)

از برترین مراتب یقین، مقام «رضا» است که سالک در آن حال از پروردگار خویش شکایتی نداشته؛ تلخی ها نیز در کامش شیرین است.

امام سجاد علیه السلام می فرمایند:

«اَلرِّضا بِمَکْرُوهِ الْقَضاءِ، أَرْفَعُ دَرَجات الْیقِینِ.»(3)

«راضی بودن به مقدرات ناگوار، بالاترین درجات یقین است.»

و بالاخره دستیابی به دور دست ترین مقاصد انسانی و قلّه کمال صِرفاً در پرتو

1- 379. کافی، ج 2، ص 44، باب حقیقه الایمان، ح 2؛ در حدیث 3 نام این جوان حارثه بن مالک بن نعمان انصاری ذکر شده است. در روایت قاسم بن برید نیز از ابی بصیر نقل شده که وی همراه جعفر بن ابی طالب به شهادت رسیده و دهمین نفر از شهدا بود.
2- 380. تحف العقول، ص 22.
3- 381. همان، ص 200؛ نظیر آن، بحارالأنوار، ج 71، ص 152 از امام صادق علیه السلام.