فرهنگ صفات (اخلاقی) صفحه 345

و صدقات بخشی از طرح ها و برنامه های سازنده اسلام را تشکیل می دهد.

از این میان، انفاق به واسطه داوطلبانه بودن، نداشتن حَدّ و مرز، دارا نبودن عنوان تحقیرآمیز، و ترتبِ پاداش بر آن به تناسب اخلاصِ انفاق کننده و مراعات کردن حرمت انسانی انفاق شونده، از امتیاز ویژه ای برخوردار است.

اصولاً انفاق چنانچه به صورت همگانی و فراگیر از سوی توانمندان انجام پذیرد، جامعه را از فقر و تنگدستی بلکه از فساد و تباهی نجات می بخشد. زیرا این کار از تمرکز انبوه ثروت در دست گروهی معدود و انگشت شمار جلوگیری کرده و طبعاً اکثریت محروم و بینوا را که به شدت از فاصله طبقاتی فاحش رنج می برند آرامش بخشیده، به آسایش و نوا می رساند و همین امر جامعه را از پی آمدهای اجتناب ناپذیر فقر همگانی - که فساد و ابتذال و انحراف از آن جمله است - مصونیت خواهد بخشید.

جامعه ای که مشکل فقر و فاصله طبقاتی در آن لا ینحل باقی بماند، دیری نمی پاید که انواع فسادها و انحرافات دینی، اخلاقی و اجتماعی دامن گیر شهروندان آن شده و آنان را در معرض بحران های شدید روحی، معنوی و اقتصادی و سقوط و هلاکت قرار خواهد داد.

ناگفته نماند که از دیدگاه مکتب اسلام، انفاق به اموال منحصر نمی گردد، بلکه بنا بر فرموده رسول خدا صلی الله علیه وآله دارای مفهوم گسترده ای است که هر کار خیری را در بر می گیرد، به طوری که حتی فردی که دیگری را به عمل نیکی راهنمایی می کند همانند کسی محسوب می شود که خود، آن را انجام داده است.(1)

شخص مسلمان در این اقدام خداپسندانه، به بذل مال خود بسنده نمی کند،