فرهنگ صفات (اخلاقی) صفحه 411

نخواهد داشت.

در آیین صداقت محور اسلام هیچ گناهی همانند دروغ گویی مورد نکوهش قرار نگرفته است. واژه کذب و مشتقات آن حدود سیصد بار در قرآن به کار رفته که نشان از اهتمام شرع مقدس به دور ساختن پیروان خود از این خصلت ناپسند دارد.

خداوند می فرماید:

« إِنَّ اللَّهَ لا یهْدِی مَنْ هُوَ کاذِبٌ کَفَّارٌ ».(1)

«به راستی خدا کسی را که دروغ پرداز و بسیار ناسپاس است هدایت نمی کند.»

پرستش غیر خدا عملی ناهمسو با نظام آفرینش، کاری بی اساس و دروغین، و حرکتی ناجوانمردانه است که ریشه در ناسپاسی نسبت به پروردگار جهان آفرین دارد، به همین جهت کسی که مرتکب آن می شود از هدایت الهی بی بهره خواهد بود.

« إِنَّما یفْترِی الْکَذِبَ الَّذِینَ لا یؤْمِنُونَ بِآیات اللَّهِ وَ أُولئِکَ هُمُ الْکاذِبُونَ ».(2)

«تنها کسانی دروغ پردازی می کنند که به آیات خدا ایمان ندارند و آنان خود دروغ گویان (واقعی) هستند.»

نادیده گرفتن واقعیت های نظام آفرینش و انکار تدبیر آن به دست توانای رَبُّ الْعالَمِین و تکذیب بندگان خدا که جز به حقّ دعوت نمی کنند، از مصادیق روشن دروغ گویی، بلکه بزرگ ترین مصداق آن است که لعنت خداوند و دوری از رحمت