فرهنگ صفات (اخلاقی) صفحه 412

و مرحمت حضرتش را به همراه خواهد داشت. همچنان که ذیل آیه مباهله، لعنت خدا برای کسانی درخواست شده است که دارای ادعای باطل و مدّعای دروغ هستند.

« فَنَجْعَلْ لَعْنَت اللَّهِ عَلَی الْکاذِبِینَ ».(1)

«لعنت خدا را بر دروغ گویان قرار دهیم.»

در برخی از آیات قرآنی از دروغ با تعبیر «قَوْلِ زُور» در کنار نهی از پرستش بت پرهیز داده شده است.(2)

پیشوایان معصوم علیهم السلام نیز به موازات قرآن مبارزه با دروغ گویی را به شدت مورد توجه و اهتمام قرار داده، دوستان و پیروان خود را با عنایت ویژه از این عمل نکوهیده که در ستیز با ایمان و سرچشمه همه گناهان است پرهیز داده اند.

امام باقر علیه السلام می فرمایند:

«إِنَّ الْکِذْبَ هُوَ خَرَابُ الْإِیمانِ.»(3)

«دروغ ویران کننده ایمان است.»

اساساً دروغ گویی با ایمان سر سازش ندارد، بسا با ادامه آن چراغ پر فروغ عقل و فطرت خاموش، و از ایمان اثری باقی نماند.

امیر مؤمنان و پیشوای راست گویان علیه السلام می فرمایند:

«لا یجِدُ عَبْدٌ طَعْمَ الْإِیمانِ حَتی یترُکَ الْکَذِبَ هَزْلَهُ وَ جِدَّهُ.»(4)

«انسان طعم ایمان را نمی چشد تا آنکه دروغ شوخی و جدّی (هر دو) را ترک نماید.»

1- 585. سوره آل عمران، آیه 61
2- 586. سوره حج، آیه 30
3- 587. کافی، ج 2، ص 254، باب کذب، ح 4
4- 588. همان، ص 255، ح 11