فرهنگ صفات (اخلاقی) صفحه 419

دروغ گویی عامل فراموشی، باعث فقر و تنگدستی، موجب خذلان الهی و سرانجام سبب کفر آدمی می گردد.

دروغ گو از نماز شب یا برکات آن محروم، از هدایت پروردگار متعال بی بهره، و در آخرت به کیفر و عذاب مخصوصی معذّب می گردد.(1)

و این ها و جز این هاست که برای در امان ماندن از آن ها همه نوع دروغ، کوچک و بزرگ و جدی و شوخی آن مورد نهی قرار گرفته است.

امام باقر علیه السلام می فرمایند: پیوسته (پدرم) علی بن الحسین علیهما السلام به فرزندان خود می فرمودند:

«اتقُوا الْکَذِبَ الصَّغِیرَ مِنْهُ وَ الْکَبِیرَ فِی کُلِ ّ جِدٍّ وَ هَزْلٍ فَإِنَّ الرَّجُلَ إِذا کَذَبَ فِی الصَّغِیرِ اجْتری عَلَی الْکَبِیرِ.»(2)

«از دروغ گویی کوچک و بزرگش در هر امر جدّی یا شوخی بپرهیزید. زیرا هنگامی که انسان در مورد مسایل کوچک و ناچیز دروغ بگوید، در موارد بزرگ نیز جرأت پیدا می کند.»

حتی در مواردی که انسان رسیدن به مطلوب خود را در دروغ گفتن می بیند باید بداند که مسأله بر او مشتبه شده و دسیسه های ابلیس لعین و هواهای نفسانی اوست که وی را به خطا و اشتباه انداخته است.

پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله می فرمایند:

«وَ اجْتنِبُوا الْکَذِبَ وَ إِنْ رَأَیتمْ فِیهِ النَّجاهَ فَإِنَّ فِیهِ الْهَلَکَهَ.»(3)

«از دروغ گویی بپرهیزید، و اگر نجات خود را در آن دیدید (بدانید که)

1- 604. ر.ک: بحارالأنوار، ج 72؛ مستدرک الوسائل، ج 9؛ گناهان کبیره، ج 1، و...
2- 605. کافی، ج 2، ص 253، ح 2
3- 606. مستدرک الوسائل، ج 9، ص 88، ح 25