با عنایت به همین پی آمدهای خطرناک است که اولیای دین و پیشوایان معصوم علیهم السلام پیوسته زنگ خطر آن را به صدا درآورده، بر دقّت و مراقبت در زمینه جلوگیری از انحراف این غریزه پر قدرت و پر خطر و تعدیل و تربیت آن تذکّرات و سفارشات مؤکّد داشته اند.
خداوند متعال می فرماید:
« تلْکَ الدَّارُ الْآخِرَهُ نَجْعَلُها لِلَّذِینَ لا یرِیدُونَ عُلُوًّا فِی الْأَرْضِ وَ لا فَساداً وَ الْعاقِبَهُ لِلْمُتقِینَ ».(1)
«سرای آخرت را تنها برای کسانی قرار می دهیم که در زمین اراده برتری جویی و فساد ندارند و عاقبت از آنِ پرهیزکاران است.»
پایان نیک و سعادت و رستگاری، آرزو و دستاورد پرهیز کارانی است که در دوران حیات خود نه تنها از تلاش در زمینه برتری جویی و فساد و تباهی پرهیز می کنند، بلکه آنچنان قلب و روحشان از آلودگی و تیرگی پاک است که هیچ گاه خواسته و اراده ای نیز نسبت به فساد و برتری خواهی که از دام های شیطانی است در سر و دل نمی پرورانند.
در حدیث آمده است که امام صادق علیه السلام به حفص بن غیاث فرمودند:
«ای حفص! منزلت دنیا نزد من بسان مُرداری است که تا مضطرّ نشوم از آن نمی خورم.»
سپس آیه فوق را تلاوت کردند و در حالی که گریه می کردند فرمودند:
«با وجود این آیه، همه آرزوها بر باد رفته است.»(2)
در حدیث دیگری از امیر مؤمنان علیه السلام وارد شده است که آن حضرت در زمان
1- 724. سوره قصص، آیه 83
2- 725. تفسیر قمی، ج 2، ص 146، ذیل آیه مذکور؛ تفسیر نورالثقلین، ج 4، ص 143