فرهنگ صفات (اخلاقی) صفحه 587

خداوند می فرماید:

« وَ الَّذِینَ جاؤُوا مِنْ بَعْدِهِمْ یقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا وَ لِإِخْوانِنَا الَّذِینَ سَبَقُونا بِالْإِیمانِ وَ لا تجْعَلْ فِی قُلُوبِنا غِلاًّ لِلَّذِینَ آمَنُوا رَبَّنا إِنَّکَ رَؤُفٌ رَحِیمٌ ».(1)

«کسانی که بعد از آنان (مهاجران و انصار) آمدند، می گویند: پروردگارا! ما و برادرانمان را که در ایمان بر ما پیشی گرفتند بیامرز و در دل هایمان کینه ای نسبت به مؤمنان قرار مده، پروردگارا! راستی که تو رؤف و مهربانی.»

بلی، آنان که از قلبی سلیم و دلی پاک برخوردار بوده، سینه هایشان مالامال از عشق و سرشار از مهر و صفا است، هرگونه حقد و کینه و عداوت و دشمنی را از درون خویش بیرون ریخته، پیوسته از خدای مهربان در این امر پسندیده و کار خیر مدد می جویند.

مرحوم طبرسی در ذیل همین آیه شریفه می فرماید:

«تردیدی نیست کسی که با مؤمنی به جهت ایمانش دشمنی نموده، نیت مکروه و قصد بد و ناپسندی به او داشته باشد کافر است. و چنانچه از جهت دیگری با او دشمنی ورزد فاسق خواهد بود.»(2)

در روایات معصومین علیهم السلام کینه ورزی و عناد و دشمنی به شکل های مختلف مورد مذمت و نکوهش اولیای دین قرار گرفته است.

رسول خدا صلی الله علیه وآله اهمیت پرهیز از این ذمیمه ناپسند را این چنین بیان فرموده اند:

«هیچ گاه جبرئیل نزد من نیامد مگر آنکه می گفت: ای محمّد! از بغض