مثل شاخه های گیلاس صفحه 89

و باز هم می‌بینیم که ریشه سقوط در خود آدمی است و نباید آن را در جایی دیگر جست‌وجو کرد.

مثل بازی مار پله!

بچه‌ها را دیده اید که با هم مار پله بازی می‌کنند.

مار پله یک صفحه‌ای مربع شکل است که مربع‌های کوچکی روی آن طراحی شده است و روی مربع‌ها هم عکس مار و پله آمده است. در هر خانه‌ای که پله باشد بالا می‌روند و در هر خانه‌ای هم که مار باشد پایین می‌آیند. گاهی اتفاق می‌افتد که کسی همان خانه‌های پایین باشد، اما سر و کارش با پله بیفتد و سریع چند ردیف خانه را پشت سر گذاشته و بالا رود. گاهی هم بالاست اما سر و کارش به مار می‌افتد و گزیده شده و فرود می‌آید.

حال دنیا دقیقاً چیزی شبیه صفحه‌ی مار پله است. گاهی ممکن است پایین باشی و خداوند نردبامی سر راه تو بگذارد، مثلاً دوست خوبی، کتاب خوبی، و یا همسر خوبی که به وسیله آن اوج گرفته و به قول حضرت امام رحمة الله علیه، به معراج بروی. و گاهی هم ممکن است بالا باشی، مثلاً تحصیلات بالا، اعتبار بالا، و یا تقوای بالایی داشته باشی و گرفتار نیش مار شوی، مثل این‌که رفیقی ناباب، یا کتابی بی‌معنا، یا درآمدی نامشروع تو را زمین زده و پایین بکشد.

از این رو باید پذیرفت که به قول حافظ:

« کس را وقوف نیست که پایان کار چیست»

یعنی هیچ معلوم نیست که سرانجام آدمی چه خواهد شد، حال آن‌که آنچه در دستگاه خداوند مهم است و اهمیت بالایی دارد، نتیجه و پایان کار است.

«حکم مستوری و مستی همه بر عاقبت است»

مثل فرش!