تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 106

1-9) محیط های صیانت نشده: باعث کاهش لغزش های فاحش؟

گفته می شود: «اگر سری به محیط های صیانت نشده - مثل اروپا و آمریکا - بزنیم می بینیم آزادی و باز بودن محیط، برای برخی افراد مذهبی مضر نیست. کسانی که در این گونه محیط ها بار می آیند سالم ترند و کمتر دچار لغزش های فاحش می شوند؛ بلکه حتی نسبت به مسائل دینی هم علاقه مندترند. دعای کمیل، نماز اوّل وقت و جماعت و سایر عبادت هایشان سر جای خود انجام می شود. در حالی که در محیط صیانت نشده به آن اندازه، تقیّد به عبادات را نمی بینیم و گاه لغزش های فاحشی مشاهده می کنیم.»

در پاسخ باید به سه نکته عطف توجّه کرد:

نکته ی اوّل: باید تعریف خود از «سلامت» و «لغزش های فاحش» را منطبق بر معیارهای ارزشی کنیم. وقتی شرع به عنوان ملاک قرار می گیرد یک نگاه اختیاری حرام هم مصداق لغزش فاحش است. گوش دادن به یک موسیقی حرام هم انسان را از سلامت خارج می کند. برخی صرفاً ملاک سلامت را این می دانند که فرد تارک نماز نشود و روزه اش را هم بگیرد. این خوب است ولی به شرطی که تقیّد به نماز و روزه در کنار تقیّد به سایر چارچوب های شرعی قرار بگیرد. با این قید، قابل قبول نیست که فردی اهل نماز و روزه باشد و در عین حال در ارتباط با نامحرم، راحت و بی قید رفتار کند با نامحرم بگوید و بخندد یا از نگاه خیره به او حذر نداشته باشد. چنین شخصی با ملاک های ارزشی سالم نیست؛ هر چند هنوز نمی توان گفت کاملاً بیمار است. کاملاً بیمار نیست چون بالاخره برخی تقیدها هنوز برای او هست امّا کاملاً هم سالم نیست چون برخی تقیدات مهمّ دینی را نادیده می گیرد.

وقتی چنین ملاک هایی در میان آمد چه بسا درصد ناچیزی از کسانی که به خارج از کشور سفر کرده اند، «سالم» و بدون خطای فاحش تلقی گردند. این گونه، افراد سالم در چنین محیط هایی حکم استثنا را پیدا می کنند و نمی توان برای تضعیف راهبرد صیانت به آن ها استشهاد کرد.

نکته ی دوم: اتفاقاً بررسی نحوه ی زندگی همین افراد استثنا، واقعیت جالبی را نمایان می کند. درست است که این افراد در محیط های بی در و پیکر غرب زندگی می کنند امّا