تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 108

تعلق به گروه» است. وقتی خطرهای مشترک در میان باشد خانواده هایی با هنجارهای مشترک کنار هم جمع می شوند تا بتوانند راحت تر با این خطرها مقابله کنند. ایجاد شدن محافل و مجالس مذهبی در محیط آلوده ی غرب می تواند این حس تعلق به گروه را ایجاد کند. همین حس باعث می شود جامعه ای کوچک در دل جامعه های بی هنجار ساخته شود. باز هم در این حالت دایره ای کوچک در دل دایره ی بزرگ محیط آلوده، ایجاد می شود که کارکرد اصلی آن تحقّق بخشیدن صیانت است. همین صیانت است که زمینه ی تقیّد بیشتر به عبادات را فراهم می کند؛ عباداتی که خود می توانند محافظ انسان از آفات باشند.

2-9) صیانت: تحدید آزادی متربّی؟

گفته می شود: «باید متربّی را آزاد بگذاریم و او را از این موهبت محروم نکنیم. البته این به معنای بی قید و بندی کامل متربّی نیست بلکه می توان به صورت کنترل شده، از دور فعالیت های وی را جهت دهی کرد. این گونه می توانیم انتخاب را به خود متربّی واگذار کنیم. به این ترتیب در عین آن که صیانت را با شدت و حدت پیش نگرفته ایم، امّا نتیجه ی کلی آن را به دست آورده ایم.»

در پاسخ به این اشکال توجّه به چهار نکته ضروری است:

نکته ی اوّل: ادعای «آزاد بودن» متربّی در محیط کم صیانت یا بی صیانت، یک ادعای واهی است. به هر میزان انسان تقیّد خود به ارزش ها را از دست بدهد به اسارت شهوات تن داده است. عقل و شهوت همواره در معارشه اند و اگر عقلانیت انسان تضعیف شود قهراً شهوات برگرده ی وی سوار خواهند شد. به این ترتیب لاقیدی نسبت به قیود ارزش ها، به معنای «مقید شدن در غل و زنجیر شهوات» است. در این میان هر چه تقیّد به ارزش های عقلانی تضعیف شود، سلطه ی شهوت بیشتر می گردد و همین امر باعث ضربه دیدن حریت خواهد شد. تا جایی که آن قدر شهوات مسلط می شوند که در یک مرحله فرد با این که «می خواهد» از آلودگی به آن ها بپرهیزد امّا عملاً «نمی تواند».