تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 109

با تضعیف فرایند صیانت در واقع راه برای غلبه ی نفسانیات باز می ماند. صرف «کنترل از راه دور» برای سلامت ماندن متربّی کافی نیست. اگر «کنترل از راه دور» در کنار نظارت دقیق و مستقیم قرار نگیرد راه را برای «گرفتار شدن متربّی به شهوات» باز می کند. خصوصاً در شرایط فعلی قرن بیست و یکم، اکتفا به کنترل از راه دور، خطر آفرین تر است. مقاومت متربّی ما محدود است. او نمی تواند در برابر هجمه ی فیلم ها، عکس ها، کارتون ها، موسیقی ها، سایت ها و.... مقاومت بی نهایت داشته باشد. نفی صیانت بیرونی به این معناست که راه را برای نفوذ این آفات هموار کرده ایم؛ در عین این که مقاومت متربّی را نسبت به آفات بالا نبرده ایم. در چنین شرایطی آرام آرام موضع دفاعی متربّی، باز می شود. حصار او توسط ضد ارزش ها فتح می گردد و این معنایی جز سلب و تحدید آزادی وی ندارد.

نکته ی دوم: باید توجّه داشت که «کنترل از راه دور» در حد یک شعار پوچ باقی نماند. اگر منظور از «کنترل از راه دور» کنترل نامحسوس متربّی باشد امری نیکوست؛ البته به شرط آن که واقعاً «کنترل» باشد. به این ترتیب «کنترل» بخشی از پروسه ی تربیت خواهد بود و اطّلاعات کامل تری از متربّی را در اختیار مربّی اش می گذارد. برخی این اصطلاح را به کار می برند امّا عملاً «کنترل نامحسوس» را در حد اطّلاع داشتن از ارهای متربّی شان فرو می کاهند و در همین حد هم توقف می کنند. در این حالت فقط مربّی دل خود را به داشتن کنترل روی متربّی خوش کرده است. متربّی کار خود را می کند و مربّی فقط «تماشاچی و مطلع» است؛ نه بیشتر. این جا دیگر کنترلی مطرح نیست و شعار فوق یک شعار زیبا امّا تهی از معنا خواهد بود.

نکته ی سوم: توجّه کنیم که حفظ آزادی متربّی به صیانت درونی اوست. یعنی در شرایطی این سخن مستشکل را می پذیرد که «صیانت درونی متربّی» تحقّق یافته باشد. امّا سخن در این است که صیانت درونی بدون مقدمه چینی صیانت بیرونی، امکان پذیر نیست. نفی یا تقلیل صیانت بیرونی به این معناست که متربّی مزه ی برخی لذت ها را بچشد و از معرض آن ها به دور نماند. همین امر مذاق او را تغییر می دهد. متربّی خام و ناپخته هنوز به حدی از عقلانیت و تقوا نرسیده که بفهمد «نباید» به این آلایش ها