تربیت آرمانی گذری بر اهداف، راهبردها و شیوه های تربیتی با الهام از سیره ی استاد علامه ی کرباسچیان و استاد روزبه(رحمهاالله) صفحه 110

پاسخ مثبت دهد. اگر هم این «باید» را بفهمد آن قدر احساسات و شهواتش غلبه دارند که «نمی نواند» با عزم و اراده ی آهنین به آن ها «نه» بگوید. به همین خاطر در برابر آفت ها بی دفاع می ماند.

تقلیل و تضعیف صیانت بیرونی به این معناست که از یک سو درها را به روی آفات و خطرها گشوده ایم و از دیگر سو یقین داریم که او نمی تواند در برابر آن ها تاب بیاورد. در چنین شرایطی «جهت دهی انتخاب های متربّی» یک شعار کادو شده امّا پوچ و بی محتواست. بدان خاطر که وقتی او مزه ی شهوات را چشید عملاً حاضر می شود از آغوش به ظاهر جذاب آن ها فاصله گیرد.

نکته ی چهارم: آزاد گذاشتن متربّی در صورتی که او را به خلاف شرع بکشاند، جایز نیست. ما شرعاً مجاز نیستیم زمینه ی تجربه ی گناه کتوسط متربّی را باز بگذاریم. تهیه ی مقدمات گناه خود یک ضد ارزش است. متاسفانه در این روزگار بسیار دختران بدحجابی را می بینیم که در کنار مادران روگرفته و چادری خود حرکت می کنند. حداقل بخشی از این ناهنجاری ها حاصل چنین توجیهات ناصوابی است. مربّی به درستی این دختر را صیانت نکرده، راه های ارتباطی وی را کاملاً باز گذاشته، از طرف دیگر منعی قرار نداده که این دختر چادر از سر بردارد و آزاد و راحت و بدون حجاب صحیح در کوی و برزن بگردد. این رویکرد سبب شده او مزه ی آزادی و راحتی ظاهری را بچشد. وقتی مذاق او این مزه ی ظاهراً شیرین را تجربه کرد، دیگر بسیار سخت حاضر می شود در گرمای تابستان چادر سیاه بپوشد و به کوچه برود. اصلاً احساس خفگی به او دست می دهد و نمی تواند این قید را بپذیرد. مهمّ این است که «چادر پوشیدن» برای وی دیگر امری عادی و طبیعی نیست بلکه آن را به چشم «محدودیتی» می بیند که آزارش می دهد.

این در حالی است که می شد کاری کرد چنین احساسی پیش نیاید. می شد با صیانت محیط و فضاسازی مثبت کاری کرد که بی چادری برایش ضجرآور باشد. می شد کاری کرد که چادر پوشیدن را امری کاملاً عادی و طبیعی تلقی کند و اصلاً «بی چادری» برایش غیرعادی و غیرقابل پذیرش باشد. این ها همه با صیانت بیرونی امکان پذیر است و البته نتیجه ی آن در صیانت درونی، قابل تبلور می شود.